A skeptic who is yet to make peace with marriage

elizabeth gilbert

Sometime during last year I happened to read Elizabeth Gilbert’s ‘Eat, Pray, Love’ which talks about her soul-searching journey through Italy, India and Indonesia over a year after a devastating divorce. She spent time in Italy to eat and in India to seek before finding love again in a Brazilian businessman named Felipe in Bali, Indonesia. After a not-so-long period of courtship, Felipe and Liz swore their love for each other but decided never to get married as both of them had bitter divorces.
Since, ‘Eat, Pray, Love’ was not really a bad read, I picked up its sequel, ‘Committed: A skeptic makes peace with marriage‘ which focused mainly on her ordeals with the US government that ended up in her marriage with Felipe as it was legally required for him to live with her in the US. She also talks, in the books, about the history and evolution of the institution called marriage while attempting to tackle her fears of the same. The bond of true compatibility that she found between herself and Felipe made her quite confident that they would make a wonderful couple.
After finishing the book this morning, I visited her Facebook page where I found a post about her commitment ceremony with her writer-girlfriend, Rayya Elias. She separated from Felipe, her husband for nine years, in July last year after she discovered her feelings for Elias, her best friend for more than a decade. She also informs her readers that the reason she’s going public with her and Elias’s relationship now is because Elias has been diagnosed with pancreatic and liver cancer, which is incurable. She goes on, “I’m walking through this cancer journey with her, not only as her friend, but as her partner. I am exactly where I need to be — the only place I can be.”
While I wish all the best to Elizabeth Gilbert and Rayya Elias, I also realise that everything around love is beyond our comprehension and a bit complicated.
Here are some quotes from Eat, Pray and Love:
“It’s still two human beings trying to get along, so it’s going to be complicated. And love is always complicated. But humans must try to love each other. We must get our hearts broken sometimes. This is a good sign, having a broken heart. It means we have tried for something.” 
“A true soul mate is probably the most important person you’ll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. But to live with a soul mate forever? Nah. Too painful. Soul mates, they come into your life just to reveal another layer of yourself to you, and then leave.”

The Good Earth

the good earth-final

It was sometime during my high school days I read a Malayalam translation of the classic novel The Good Earth by Pearl S Buck. And, this could probably be my first world literature read followed by Brothers Karamazov of Dostoevsky. I got The Good Earth delivered again by Amazon during the year 2011 to read the English version for the first time while I was down with Malaria. This book, talking about the village life in China during the first few decades of the twentieth century, is still one among my personal favorites. Since my parents are also from an agrarian background, I could relate a lot to this novel and its characters. I saw my father in Wang Lung and my mother in O-Lan. Though we don’t own much land, my father’s love for the little stretch of land he owns is incomparable. He even got some more land leased from a rich landowner in our village out of his interest in farming. However, unlike Wang Lung, he has not succeeded in becoming a rich landlord 🙂

During a recent visit to China, I got a friend who is equally interested in books. When my fellow travelers were busy shopping in Wall Mart, we spent hours over some coffee at a local café talking about books, politics, and cinema and so on. Even after returning from China, we continued to talk over WhatsApp about our latest reads. I suggested him to read The Good Earth since it is about China of the pre-first world war period. To my surprise, he told me that it was not as popular in China as it was with the rest of the world.

A few days back, my friend happened to be in the city where I live. We decided to catch up over dinner. I really wanted him to carry something back to China but there was not much time get anything delivered online nor was I free to go out and look for something due to some busy schedule at work. So, I dug into my book collection and traced the 2011 copy of The Good Earth. Normally, I don’t prefer giving away books from my collection. Still, I thought there is nothing better I can give to a friend from China. And, his smile upon seeing the book proved the same 🙂

Of late, I have come to know that The Good Earth is the first book in a trilogy that includes Sons and A House Divided. While my fried will be busy reading The Good Earth, I have decided to go behind the remaining titles in the trilogy.

Your Feet

2015-08-28 07.04.30

When I cannot look at your face
I look at your feet.
Your feet of arched bone,
your hard little feet.
I know that they support you,
and that your sweet weight
rises upon them.
Your waist and your breasts,
the doubled purple
of your nipples,
the sockets of your eyes
that have just flown away,
your wide fruit mouth,
your red tresses,
my little tower.
But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.

– Pablo Neruda

HIV and Depression: Let’s talk



Deepak (name changed) found out about his HIV infection at a blood donation camp. It devastated him! Not yet out of his post graduate college, he did not have the courage to share the news with his parents, skipped lecturers at college and locked himself at home. He fell hopeless, and was in a state of an emotional upheaval. With much persuasion from his mother, Deepak finally opened up to her. Though it took her some time to accept reality, she never blamed her son, and instead, gave him the assurance that the entire family would support him, and never forsake him. The family got him enrolled for ART, and subsequently he became a part of Vihaan Care and Support (CSC) programme. The CSC provided him with peer support to cope better with his new circumstances. He realized that HIV was no longer a life threatening health issue, but a manageable one. Today, he sees life with much more optimism and fortitude. He has resumed his studies as well, and is closer to his family. He completed his study and is confidently managing a CSC working as a Project Coordinator.

HIV is still considered a jarring enough diagnosis to plunge a patient into depression. The Healthline News in 2014, highlighted, “When depression is paired with HIV, the two diseases can feed off of one another. A 2001 meta-analysis of studies on HIV and depression underscored the severity of the problem. It showed that people with HIV run twice the risk of depression as those who are at-risk for HIV but remain uninfected.”

I talk about this story today, as the central theme of this year’s World Health Day is ‘Depression’. Every day, across India, 360 care and support centres and 32 Help Desks teams consisting of counsellors, peer counsellors and outreach workers from the Vihaan programme, reach out to thousands of individuals living with HIV, many of themselves living with HIV. They encourage and support them to accept life with courage, actively access and retain themselves in care, support and treatment services, and have a positive outlook towards their lives. At Vihaan, we believe mental health is a crucial factor in ensuring the wellbeing of PLHIV. This World Health Day, we pledge to renew our commitment to continue to support PLHIV to improve the quality of their lives by helping them in enhancing their mental health and wellbeing.


ഓർഡിനറി: ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

final for the post

“സരളമായ കഥകളിലൂടെ കൊച്ചുകൊച്ചു സാമ്യകൽപനകളിലൂടെ ദൈവമെന്നാൽ മഹിമയുള്ള മനുഷ്യനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുതരികയാണ് ബോബിയച്ചൻ. മതാതീതമായ ഒരാത്മീയതയെ മതത്തിൻറെ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനാവും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.” (ഓർഡിനറി എന്ന പുസ്തകത്തിൻറെ അവതാരികയിൽ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ)

ഇക്കാലത്തും ക്രിസ്തുവിനോടും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരോടുമൊക്കെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ള അപൂർവ്വം ചില കത്തോലിക്കാ സന്യാസസമൂഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബോബി ജോസ് കട്ടികാട് എന്ന സന്യാസി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കപ്പൂച്ചിൻ സഭ. ഈ ചേർന്നുനിൽക്കൽ തന്നെയാണ് തങ്ങൾക്ക് മാർഗദീപമായ അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസിനോട് അവർക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നീതി. അവർ ഭരണങ്ങാനത്തു നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ‘അസ്സീസ്സി മാസിക’ വർഷങ്ങളായി വായിക്കാറുണ്ട്. അത് കാണപ്പെടാത്ത ദൈവത്തെക്കാളുപരി ചുറ്റുമുള്ള കാണപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻറെ സമസ്യകളെക്കുറിച്ച് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്. മാസികയിലെ ‘ഹൃദയവയൽ’, ‘സഞ്ചാരിയുടെ ദൈവം’ തുടങ്ങിയ പംക്തികളിലൂടെയാണ് ബോബിയച്ചനെ അറിയുന്നത്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ചാനലുകളിലൂടെ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ ‘ഗുരുചരണം’ എന്ന പേരിൽ ശാലോം ടീവിയിലെ ആത്മീയ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിലും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. വളിച്ച വാട്ട്സാപ്പ് തമാശകളും കാലങ്ങളായി കേട്ടുപഴകിയ ‘ഒരാൾക്കെത്ര മണ്ണ് വേണം’ പോലുള്ള കഥകളും മാത്രം പറയുന്ന പ്രഭാഷകരുടെ ഇടയിലായാണ് കാമുവിനെയും കാഫ്‌കയെയും കസാൻദ് സാക്കീസിനെയും ടാഗോറിനെയും ഓ വി വിജയനെയും ഇങ്ങിളം തലമുറയിലെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനെയുമൊക്കെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബോബിയച്ചൻ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നത്.

‘ഓർഡിനറി’ എന്ന മനോഹരമായ ഏതാനും കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരുമായി ഉരഞ്ഞുരഞ്ഞ് സ്ഫുടം വെക്കാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ എത്ര ദരിദ്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തരുന്നു. ഇങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതങ്ങളുമായി താദാത്മ്യപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും നമ്മളെ തടയുന്ന ചില അലങ്കാരങ്ങളുണ്ട്. അവയെ പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുക എത്ര പ്രധാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തൻറെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്കിറങ്ങാൻ മോശയ്ക്ക് തടസ്സമായത് കൊട്ടാരജീവിതം നൽകിയ പാദുകങ്ങളാണ്. തൻറെ ദൗത്യനിർവഹണത്തിന് ആഴമില്ലാത്ത ആ സുഖജീവിതത്തിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് പുറത്തു കടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഗാന്ധിക്ക് മേൽക്കുപ്പായമാണ് ഒഴിവാക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. മദർ തെരേസയ്ക്ക് അത് പരമ്പരാഗത സഭാവസ്‌ത്രമായിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസന് പൂണൂലും. പാദുകങ്ങളുപേക്ഷിച്ച് പച്ചമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നടക്കുന്നവനാണ് ഗ്രന്ഥകർത്താവും. അത് ഒരു പക്ഷെ മേൽപ്പറഞ്ഞതു പോലെ ചില അലങ്കാരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൻറെ പ്രതീകമാവാം. അല്ലെങ്കിൽ വ്യവസ്ഥയോടുള്ള മറുതലിക്കലാവാം. അങ്ങനെ കരുതാനാണെനിക്കിഷ്ടം. കാരണം കഴുതപ്പുറത്തെഴുന്നെള്ളിയ രാജാവിൻറെ പിൻഗാമികൾ അധികാരത്തിൻറെ കിരീടങ്ങളും അംശവടികളും പേറി തിരുമേനി, അരമന തുടങ്ങിയ അരിസ്റ്റോക്രറ്റിക് പദാവലികൾക്കുള്ളിൽ വിളങ്ങി ഭൂമിയിൽ നിന്നൽപ്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ തൻറെ നഗ്നപാദങ്ങൾ ഭൂമിയിലാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന ഈ സന്യാസിയെപ്പോലെയുള്ളവരാണ് മുന്നോട്ടുള്ള കാലത്തിൻറെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.

മതപരമായ അടയാളങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമില്ലാതെ മതജീവിതത്തിൻറെ ഈർപ്പം നിലനിർത്താനാകുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ ആത്മീയത ബലപ്പെടുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തൻറെ കുറിപ്പുകളിലൂടെ സമർത്ഥിക്കുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായി കൊട്ടിയടച്ച എല്ലാ വാതിലുകളും തുറന്നിട്ട് കുറേക്കൂടി കാറ്റും വെളിച്ചവും സാധ്യമായ വിശാലതയുടെ സുവിശേഷം എല്ലാ മതങ്ങളും പ്രസംഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതരവിശ്വാസങ്ങളിലെ നന്മകളെ ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യവും നാമോരോരുത്തരും ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇങ്ങനെ മതാതീതമായ ആത്മീയതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്ന ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിനു പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. അത് യേശുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്താനാണ്. കാരണം ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് അയാളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ ദരിദ്രമായിപ്പോവും. അതുതന്നെയാണ് ബോബിയച്ചനെക്കുറിച്ച് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. ഇങ്ങനെയൊരാൾ ജാതിയുടെയും മതത്തിൻറെയും ദേശത്തിൻറെയും ഭാഷയുടേയുമൊക്കെ അതിർവരമ്പുകളെ കടന്നുപോകുന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ നല്ല തെളിമയോടെയും ഒഴുക്കോടെയും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാതിരുന്നാൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ ദരിദ്രരായിപ്പോവില്ലേ?

Early birds catch the train!


I witnessed this scene at the South Railway Station in Ernakulam last week. The Kozhikode – Trivandrum Shatabdi started moving from the station. Suddenly, a young girl with a shoulder bag rushed down through the stairs of the footbridge and started running along the platform trying to get into the train which had already gained speed. Passengers on the platform yelled at her to stop the adventure. Still, she was not willing to give up. Somehow she managed to catch hold of the handrail of the door but slipped from the step and was about to fall in between the moving train and platform. There was a great panic among those who were watching it. Suddenly, there came a hand from inside and pulled her in. All those who were witnessing the scene sighed in relief. For the rest of her life, I am sure, the girl will refer to that hand as the ‘Hand of God’.

Please start early and reach on time for your flight, train bus etc. Sometimes, circumstances beyond your control might prevent you from doing so. Still, don’t resort to such adventures. Just give up because reaching late for everything everywhere is an accepted practice in India. So don’t worry. After all, what is more important in life than being alive?