Let’s be nice to everyone

Witnessed an apparently affluent and educated middle-aged man shouting at a flight attendant yesterday just because she politely declined to serve a cup of hot coffee to him due to turbulence. She was trying her best to explain why it could not be served. However, he continued to abuse her till her fellow crew members and some other passengers intervened in the scene.

Seen another such fellow in the restaurant this morning scolding the manager and staff over some delay in serving a dish he had ordered. He threatened to underrate the property online and disturbed all those who were enjoying their breakfast on a lovely morning.

It seems, we, human beings, always forget the fact that we are all mortals and not going to stay here for long. What is the harm in being nice to others during the very little time we have got here? Most of the things in life can wait. Ultimately, you will get your coffee but by that time you might have spoiled someone’s day and created so much of negativity around.

Advertisements

Maheshinte Prathikaram

മഹേഷിനെയും പുള്ളിക്കാരന്റെ പ്രതികാരത്തെയും പറ്റി ഒത്തിരി എഴുതപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇനി അതിന് മുതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മഹേഷിന്റെ അപ്പച്ചനെക്കുറിച്ചു പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ. സിനിമ പൊതുവെ നഗരകേന്ദ്രീകൃതമായ ഇക്കാലത്ത് വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോയ ഒരു വർഗമാണ് നാട്ടുമ്പുറത്കാരായ അപ്പനമ്മമാർ. എന്തുതന്നെയായാലും വളരെക്കാലം കൂടി ഒരു അപ്പൻ കഥാപാത്രം മനസ്സിൽ തങ്ങുകയാണ്. ഒത്തിരി സീനുകൾ ഇല്ല, സംഭാഷണങ്ങൾ ഇല്ല. However, his presence on the screen was so graceful! മഹേഷും അപ്പച്ചനും വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ മഴ പെയ്തുതോരാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന നിശബ്ദതയുടെ നിമിഷങ്ങൾ എത്ര മനോഹരം. നമുക്കൊക്കെ ഓർമിച്ചെടുക്കാൻ ഇതുപോലുള്ള ധാരാളം നിമിഷങ്ങളില്ലേ?maheshinte-prathikaram-movie-stills-posters-5jpg.jpg

33 Years, yet to get some enlightenment!!!

There is a story about a revolutionary, who had the dream of influencing the whole mankind, bringing changes into their lives and, thereby, transforming the entire world. He had this dream when he was a vibrant and energetic young man.

Years passed. As he progressed to his middle ages, with pain and despair he realized that he could neither influence anyone nor bring changes to someone’s life and that half of his life was wasted. He decided to compromise with himself. He thought, “I do not know the number of days left in my life. However, for the rest of my life, I will strive hard to influence those in my close circles and bring changes in their lives”. He continued his efforts with added vigour.

At last, he grew old and his days were numbered. He was taking stock of his life and got saddened by the realization that he had not been able to influence and transform anyone and his entire life was wasted. At this stage, he had the ultimate realization that before setting out to influence and transform the whole world he should have attempted to bring the desired changes in his own life i.e. the process of transforming the society and thereby the whole world should start at the individual level.

(This was posted in my FB account on my birthday last year)birthday

The day I took him out

There were cockroaches everywhere in the house

Inside the kitchen……

Inside the wardrobe……

Under the cot…….

Even inside the refrigerator.

There were cockroaches everywhere……..

His world was also full of cockroaches………

That was the word he uttered first.

He kept calling them out affectionately

He turned them upside down as they moved along the floor

Swallowed them at times

Even his dreams were full of cockroaches

I heard him calling out cockroaches while in deep sleep

His mother wanted me to show him the world outside

The world beyond cockroaches…

But, I always had one or the other excuse,

For not taking him out.

Meetings….

Presentations……

Targets……..

Field trips…. etc. etc.

Finally on the last Christmas day,

I took the one-and-a-half-year-old to the park nearby

Probably for the first time a sunny day out for him

He ran along the lawn,

Whistled at the birds,

Admired the beauty of flowers,

Smiled at those on morning walk.

He did not want to return to home.

………………………………………………………….

Back home, I sent an email to my boss,

Extending my leaves for one week.

And, I waited for the next morning….

 2013-12-30 11.59.26

Thou Art My Soulmate

 

In the days of the yore

Life was a mystery

That no one could unravel

And it was full of mirky misery

With no solace and serenity

Nevertheless, amidst sorrows numberless

I was in search of you

You were standing outside, knocking

But alas! I failed to open the door

You were in me but I was outside

Life was then a mystery profound

With tears and tribulations

Everything was astray indeed

With no peace, hope and comfort

Thrilled was I, when you called me

To live an unending life with you

You have woken me up

From the depth of all miseries

You have showed me a path to walk

A life to live fully and wings to soar high

To the infinite beauties of your soul

You have given me a resting place cozy

Now it is painful to be separated from you

For, you are my soul mate

I need you to commune with you

To love you and embrace you

Be always with me

To guide me safe and sound forever

Look upon me with love

Both in my gains and losses

Forever, you are my changeless friend

And the unconditional lover.

—– —– ——- —- —– —- —– —- —–

Note: This poem was written during the year 2004 while I was a degree student at Govt. College, Mananthavady, Wayanad, Kerala. This poem was published in our college annual, which was published under my editorship, for the year 2005.

പൂനാരങ്ങ: ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

പൂനാരങ്ങ, ആസുരമായ ഈ കാലത്തും മനുഷ്യനിലുള്ള പ്രത്യാശയിൽ മുന്നോട്ടു പോകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ‍.  നന്ദി, ശ്രീ.  ജോയ് മാത്യു!

ഈ കുറിപ്പുകൾ ഉടനീളം സൗഹൃദങ്ങളുടെ ആഘോഷമാണ്: ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും ഭാഷയുടെയും ദേശത്തിന്റെയും അതിർവരമ്പുകളെ കടന്നുപോകുന്ന സൗഹൃദങ്ങളുടെ.  സാന്ദ്രയുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സ്കോട്ടെദ് ഇടങ്ങൾ, അന്തിക്കാട്ടെ പപ്പുന്നിയാശാന്റെ വാടക കൊടുക്കാൻ പാടില്ലാത്ത മുറി, പോകുന്ന വഴികളിൽ എല്ലാം ഉള്ള സ്നേഹസമൃദ്ദമായ അത്താണികൾ, അട്ടിപ്പേരുകൾ എല്ലാം എന്നെ വയനാട്ടിലെ കോളേജ്കാലത്തെ ഓർമകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മാനന്തവാടിയിലും തിരുനെല്ലിയിലും പുൽപ്പള്ളിയിലും കൊട്ടിയൂരിലും എല്ലാം ഞങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു ചില സ്നേഹവീടുകൾ. കൊച്ചുകൂരകളിൽ വലിയ ഹൃദയങ്ങൾ ഉള്ള മനുഷ്യർ താമസിച്ചിരുന്ന, ഏത് പാതിരാത്രിയിലും കയറിച്ചെന്ന് ഉള്ള കഞ്ഞീം കുടിച്ച് അറിയാവുന്ന വിപ്ലവവും പറഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങാൻ സാധിച്ചിരുന്ന  കരുതലിന്റെ ഇടങ്ങൾ.

ശ്രീ. ജോയ് മാത്യു എഴുതിയിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു പോക്കറ്റിൽ ഉള്ള പ്രത്യാശ ഞങ്ങളെ ഒത്തിരി പേരെ നയിച്ച സമയങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കോഴിക്കോട് നിന്നും കൊച്ചി കാണാൻ ഒന്നര രൂപയുമായി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിപുറപ്പെട്ട് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ അമ്പതു പൈസ പോക്കറ്റിൽ ബാക്കിവന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ഇത്തരം പ്രത്യാശയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമായിരുന്നു.

പുനത്തിലിന്റെ സ്മാരകശിലകളെ കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പും  മനോഹരമാണ്.  അയലത്തെ വീടുകളിൽ നിന്നും അമ്മ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന കോട്ടയം ആഴ്ചപ്പതിപ്പുകൾ വായിച്ച് തുടങ്ങിയ ഞാനും അമ്മയും ആദ്യമായി ഒരുമിച്ചു വായിച്ച നോവൽ ആണത്. അമ്മ പിന്നീട് വളരെക്കാലം ഒരു പൂക്കുഞ്ഞീബി ആരാധിക ആയിരുന്നു. പുനത്തിലിന്റെ ചില കുന്നായ്മകൾ ആണ് പൂനാരങ്ങയിലെ കുറിപ്പിനാധാരം എങ്കിലും അത് എഴുതിക്കഴിയുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരനും വായിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ വായനക്കാരനും പുനത്തിലിനോടുള്ള സ്നേഹം കൂടുകയാണ്. അദ്ദേഹം പറയുന്ന ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാൻ സാധ്യത ഇല്ലാത്ത ‘പനമരം കഥ’ പോലുള്ള കഥകൾ ആണ് ഏത് പ്രതിസന്ധികളിലും ‘നാളെ എല്ലാം ശരിയാകും’ എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ നമ്മളെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

ദൈവികപരിപാലനയെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നവർ പോലും സമ്പത്ത് കൂട്ടി വച്ച് അതിന്റെ മുകളില അടയിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് തനിക്കു ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ തനിക്കുള്ളതല്ലെന്നും അത് മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന വാഹകൻ മാത്രമാണ് താനെന്നും ഒരു സൂഫി ലൈനിൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഇബ്രായി,  നോ എന്ന് പറയാൻ പഠിപ്പിച്ച എംടി,  മദ്യത്തെ ആണോ സിനിമയെ ആണോ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് എന്ന സംശയം അവശേഷിപ്പിച്ച് കടന്നു പോയ ജോൺ,  ജീവിതത്തെ നിരന്തരം മൊയന്താക്കിയിരുന്ന ജയചന്ദ്രൻ, സിനിമയിൽ കത്തിനിൽക്കുന്ന കാലത്തും പ്രതിഫലം പോലും വാങ്ങാതെ നാടകം എന്ന ഭ്രാന്തിലേക്ക് ഏതുസമയത്തും എടുത്തുചാടിയിരുന്ന പ്രിയനടൻ മുരളി, മരുഭൂമിയിൽ വച്ച് കയ്യിൽ ഇളംമഞ്ഞ നിറമുള്ള പൂനാരങ്ങ വച്ച് കൊടുത്ത സോഹരാബ് അങ്ങനെ പലരും ഈ പൂനാരങ്ങയിലെ മധുരമുള്ള അല്ലികൾ ആകുന്നുണ്ട്.

ശ്രീ ജോയ് മാത്യു, ആമേൻ എന്ന സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം എവിടായിരുന്നു എന്ന് സത്യമായും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു പതിറ്റാണ്ട് സിനിമയുടെ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ നിന്നാലും കിട്ടുമായിരുന്നതിന്റെ ഉപരി അനുഭവങ്ങളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും നിങ്ങൾ കണ്ട ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്നും കെട്ടിയാടിയ ജീവിതവേഷങ്ങളിൽ നിന്നും നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

ഈ ഓർമ്മകൾ അടയാളപ്പെടുത്തപെടെണ്ടത് തന്നെയാണ്. നിങ്ങളുടെ തലമുറയുടെ സർഗാത്മക ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ ആണ് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജനിക്കാൻ അല്പ്പം വൈകിപ്പോയെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നത്.

അംസ്റ്റെർദം ബലൂൺ കമ്പനിയിലെ ലിയോ വന്ദർസാം പറയുന്നത്‌ പോലെ ‘മനുഷ്യനിലുള്ള പ്രത്യാശ’ എന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണ് പൂനാരങ്ങയിലെ ഓരോ ഏടും.

20160217_152825