A skeptic who is yet to make peace with marriage

elizabeth gilbert

Sometime during last year I happened to read Elizabeth Gilbert’s ‘Eat, Pray, Love’ which talks about her soul-searching journey through Italy, India and Indonesia over a year after a devastating divorce. She spent time in Italy to eat and in India to seek before finding love again in a Brazilian businessman named Felipe in Bali, Indonesia. After a not-so-long period of courtship, Felipe and Liz swore their love for each other but decided never to get married as both of them had bitter divorces.
Since, ‘Eat, Pray, Love’ was not really a bad read, I picked up its sequel, ‘Committed: A skeptic makes peace with marriage‘ which focused mainly on her ordeals with the US government that ended up in her marriage with Felipe as it was legally required for him to live with her in the US. She also talks, in the books, about the history and evolution of the institution called marriage while attempting to tackle her fears of the same. The bond of true compatibility that she found between herself and Felipe made her quite confident that they would make a wonderful couple.
After finishing the book this morning, I visited her Facebook page where I found a post about her commitment ceremony with her writer-girlfriend, Rayya Elias. She separated from Felipe, her husband for nine years, in July last year after she discovered her feelings for Elias, her best friend for more than a decade. She also informs her readers that the reason she’s going public with her and Elias’s relationship now is because Elias has been diagnosed with pancreatic and liver cancer, which is incurable. She goes on, “I’m walking through this cancer journey with her, not only as her friend, but as her partner. I am exactly where I need to be — the only place I can be.”
While I wish all the best to Elizabeth Gilbert and Rayya Elias, I also realise that everything around love is beyond our comprehension and a bit complicated.
Here are some quotes from Eat, Pray and Love:
“It’s still two human beings trying to get along, so it’s going to be complicated. And love is always complicated. But humans must try to love each other. We must get our hearts broken sometimes. This is a good sign, having a broken heart. It means we have tried for something.” 
“A true soul mate is probably the most important person you’ll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. But to live with a soul mate forever? Nah. Too painful. Soul mates, they come into your life just to reveal another layer of yourself to you, and then leave.”

The Good Earth

the good earth-final

It was sometime during my high school days I read a Malayalam translation of the classic novel The Good Earth by Pearl S Buck. And, this could probably be my first world literature read followed by Brothers Karamazov of Dostoevsky. I got The Good Earth delivered again by Amazon during the year 2011 to read the English version for the first time while I was down with Malaria. This book, talking about the village life in China during the first few decades of the twentieth century, is still one among my personal favorites. Since my parents are also from an agrarian background, I could relate a lot to this novel and its characters. I saw my father in Wang Lung and my mother in O-Lan. Though we don’t own much land, my father’s love for the little stretch of land he owns is incomparable. He even got some more land leased from a rich landowner in our village out of his interest in farming. However, unlike Wang Lung, he has not succeeded in becoming a rich landlord 🙂

During a recent visit to China, I got a friend who is equally interested in books. When my fellow travelers were busy shopping in Wall Mart, we spent hours over some coffee at a local café talking about books, politics, and cinema and so on. Even after returning from China, we continued to talk over WhatsApp about our latest reads. I suggested him to read The Good Earth since it is about China of the pre-first world war period. To my surprise, he told me that it was not as popular in China as it was with the rest of the world.

A few days back, my friend happened to be in the city where I live. We decided to catch up over dinner. I really wanted him to carry something back to China but there was not much time get anything delivered online nor was I free to go out and look for something due to some busy schedule at work. So, I dug into my book collection and traced the 2011 copy of The Good Earth. Normally, I don’t prefer giving away books from my collection. Still, I thought there is nothing better I can give to a friend from China. And, his smile upon seeing the book proved the same 🙂

Of late, I have come to know that The Good Earth is the first book in a trilogy that includes Sons and A House Divided. While my fried will be busy reading The Good Earth, I have decided to go behind the remaining titles in the trilogy.

Your Feet

2015-08-28 07.04.30

When I cannot look at your face
I look at your feet.
Your feet of arched bone,
your hard little feet.
I know that they support you,
and that your sweet weight
rises upon them.
Your waist and your breasts,
the doubled purple
of your nipples,
the sockets of your eyes
that have just flown away,
your wide fruit mouth,
your red tresses,
my little tower.
But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.

– Pablo Neruda

ഓർഡിനറി: ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

final for the post

“സരളമായ കഥകളിലൂടെ കൊച്ചുകൊച്ചു സാമ്യകൽപനകളിലൂടെ ദൈവമെന്നാൽ മഹിമയുള്ള മനുഷ്യനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുതരികയാണ് ബോബിയച്ചൻ. മതാതീതമായ ഒരാത്മീയതയെ മതത്തിൻറെ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനാവും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.” (ഓർഡിനറി എന്ന പുസ്തകത്തിൻറെ അവതാരികയിൽ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ)

ഇക്കാലത്തും ക്രിസ്തുവിനോടും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരോടുമൊക്കെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ള അപൂർവ്വം ചില കത്തോലിക്കാ സന്യാസസമൂഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബോബി ജോസ് കട്ടികാട് എന്ന സന്യാസി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കപ്പൂച്ചിൻ സഭ. ഈ ചേർന്നുനിൽക്കൽ തന്നെയാണ് തങ്ങൾക്ക് മാർഗദീപമായ അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസിനോട് അവർക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നീതി. അവർ ഭരണങ്ങാനത്തു നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ‘അസ്സീസ്സി മാസിക’ വർഷങ്ങളായി വായിക്കാറുണ്ട്. അത് കാണപ്പെടാത്ത ദൈവത്തെക്കാളുപരി ചുറ്റുമുള്ള കാണപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻറെ സമസ്യകളെക്കുറിച്ച് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്. മാസികയിലെ ‘ഹൃദയവയൽ’, ‘സഞ്ചാരിയുടെ ദൈവം’ തുടങ്ങിയ പംക്തികളിലൂടെയാണ് ബോബിയച്ചനെ അറിയുന്നത്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ചാനലുകളിലൂടെ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ ‘ഗുരുചരണം’ എന്ന പേരിൽ ശാലോം ടീവിയിലെ ആത്മീയ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിലും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. വളിച്ച വാട്ട്സാപ്പ് തമാശകളും കാലങ്ങളായി കേട്ടുപഴകിയ ‘ഒരാൾക്കെത്ര മണ്ണ് വേണം’ പോലുള്ള കഥകളും മാത്രം പറയുന്ന പ്രഭാഷകരുടെ ഇടയിലായാണ് കാമുവിനെയും കാഫ്‌കയെയും കസാൻദ് സാക്കീസിനെയും ടാഗോറിനെയും ഓ വി വിജയനെയും ഇങ്ങിളം തലമുറയിലെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനെയുമൊക്കെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബോബിയച്ചൻ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നത്.

‘ഓർഡിനറി’ എന്ന മനോഹരമായ ഏതാനും കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരുമായി ഉരഞ്ഞുരഞ്ഞ് സ്ഫുടം വെക്കാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ എത്ര ദരിദ്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തരുന്നു. ഇങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതങ്ങളുമായി താദാത്മ്യപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും നമ്മളെ തടയുന്ന ചില അലങ്കാരങ്ങളുണ്ട്. അവയെ പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുക എത്ര പ്രധാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തൻറെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്കിറങ്ങാൻ മോശയ്ക്ക് തടസ്സമായത് കൊട്ടാരജീവിതം നൽകിയ പാദുകങ്ങളാണ്. തൻറെ ദൗത്യനിർവഹണത്തിന് ആഴമില്ലാത്ത ആ സുഖജീവിതത്തിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് പുറത്തു കടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഗാന്ധിക്ക് മേൽക്കുപ്പായമാണ് ഒഴിവാക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. മദർ തെരേസയ്ക്ക് അത് പരമ്പരാഗത സഭാവസ്‌ത്രമായിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസന് പൂണൂലും. പാദുകങ്ങളുപേക്ഷിച്ച് പച്ചമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നടക്കുന്നവനാണ് ഗ്രന്ഥകർത്താവും. അത് ഒരു പക്ഷെ മേൽപ്പറഞ്ഞതു പോലെ ചില അലങ്കാരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൻറെ പ്രതീകമാവാം. അല്ലെങ്കിൽ വ്യവസ്ഥയോടുള്ള മറുതലിക്കലാവാം. അങ്ങനെ കരുതാനാണെനിക്കിഷ്ടം. കാരണം കഴുതപ്പുറത്തെഴുന്നെള്ളിയ രാജാവിൻറെ പിൻഗാമികൾ അധികാരത്തിൻറെ കിരീടങ്ങളും അംശവടികളും പേറി തിരുമേനി, അരമന തുടങ്ങിയ അരിസ്റ്റോക്രറ്റിക് പദാവലികൾക്കുള്ളിൽ വിളങ്ങി ഭൂമിയിൽ നിന്നൽപ്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ തൻറെ നഗ്നപാദങ്ങൾ ഭൂമിയിലാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന ഈ സന്യാസിയെപ്പോലെയുള്ളവരാണ് മുന്നോട്ടുള്ള കാലത്തിൻറെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.

മതപരമായ അടയാളങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമില്ലാതെ മതജീവിതത്തിൻറെ ഈർപ്പം നിലനിർത്താനാകുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ ആത്മീയത ബലപ്പെടുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തൻറെ കുറിപ്പുകളിലൂടെ സമർത്ഥിക്കുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായി കൊട്ടിയടച്ച എല്ലാ വാതിലുകളും തുറന്നിട്ട് കുറേക്കൂടി കാറ്റും വെളിച്ചവും സാധ്യമായ വിശാലതയുടെ സുവിശേഷം എല്ലാ മതങ്ങളും പ്രസംഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതരവിശ്വാസങ്ങളിലെ നന്മകളെ ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യവും നാമോരോരുത്തരും ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇങ്ങനെ മതാതീതമായ ആത്മീയതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്ന ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിനു പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. അത് യേശുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്താനാണ്. കാരണം ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് അയാളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ ദരിദ്രമായിപ്പോവും. അതുതന്നെയാണ് ബോബിയച്ചനെക്കുറിച്ച് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. ഇങ്ങനെയൊരാൾ ജാതിയുടെയും മതത്തിൻറെയും ദേശത്തിൻറെയും ഭാഷയുടേയുമൊക്കെ അതിർവരമ്പുകളെ കടന്നുപോകുന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ നല്ല തെളിമയോടെയും ഒഴുക്കോടെയും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാതിരുന്നാൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ ദരിദ്രരായിപ്പോവില്ലേ?

മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ

20170213_092540

if you know not how to die, do not trouble yourself. nature will be in a moment – fully and sufficiently instruct you. She will do it precisely write for you; do not worry about it.
-Michael de Montaigne
സയൻസ് വിഷയങ്ങൾ, കൂടെ കണക്കും, നമ്മക്ക് ബാലികേറാമലയാണെന്ന് ഹൈസ്കൂളിൽ വച്ചു തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ചെറിയ ഒരാശ്വാസം ‘ബയോളജി’ മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പത്താംക്ലാസ് കടന്നതോടെ അമ്മാതിരി വിഷയങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ഞാൻ മംഗളം പാടി അവസാനിപ്പിച്ചതാണ്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആർട്സ്കാരോട് സയൻസുകാർക്കും കൊമേഴ്സുകാർക്കും ഉള്ള പുച്ഛം നന്നായി കണ്ടനുഭവിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. ഇവന്മാരോടൊക്കെയുള്ള കലിപ്പ് കാരണം ഞാൻ ഒരു sci-fi സിനിമ പോലും കാണാറില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള എന്നെ ശാസ്ത്രത്തിൻറെ പാതയിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത് മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിലെ ജീവൻ ജോബ് തോമസിൻറെ കോളങ്ങളാണ്. സത്യത്തിൽ നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള ആർട്സ്കാർക്കും ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാകും എന്നു തെളിയിച്ചത് പുള്ളിയാണ്. പുള്ളി പുലിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഏറ്റവും പുതിയ പുസ്തകമായ ‘മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ’ വായിച്ചു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. മനുഷ്യൻറെ അവസാനിക്കാത്ത മരണഭയങ്ങളുടെ പുസ്തകം. ഇതിലെ കുറിപ്പുകൾ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനും പുറത്ത് നരവംശശാസ്ത്രവും മനഃശാസ്ത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും ചരിത്രവുമെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
മരണത്തേക്കാൾ വലിയ ഭയമാണ് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യനുള്ള ഭയം എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ നൽകുന്നു. മരണത്തേക്കാൾ രൂക്ഷമത്രേ ഏകാന്തത. അതുപോലെ ലൈംഗികതയ്ക്കുള്ള ശിക്ഷയായി മരണത്തെ വ്യാഖാനിച്ചിരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പുസ്തകം പ്രതിപാദിക്കുന്നു. കൂടാതെ കോശജീവിതത്തിലെ അച്ചടക്കരാഹിത്യം എങ്ങനെ കാൻസറിലേക്ക് നയിക്കുന്നു,ഡിസൈനർ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ജനിതക എഞ്ചിനീയറിംഗ്, മനുഷ്യജീവിയെ എഡിറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള മാര്ഗങ്ങള്, സെലെക്ടിവ് ബ്രീഡിങ്, അഥവാ കഴിവ് കുറഞ്ഞ മനുഷ്യരെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യൽ, ഫാസിസത്തിൻറെ വേരുകൾ, ഭയത്തിന്റെയും അറപ്പിന്റെയും രാഷ്‌ട്രീയം, യൂജനിക്സ്,  നമ്മുടെ ഫോബിയകൾ,  യുദ്ധവും സമാധാനവും, ഭൂമിയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടൽ തുടങ്ങി ജീവിതത്തെയും അതിജീവനത്തെയും മരണത്തെയും മരണഭയത്തെയും സംബന്ധിച്ച് ധാരാളം വിഷയങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടി മരിക്കാൻ വരെ തയ്യാറായി ഓടുന്നതിനിടയിൽ സമയമുണ്ടെങ്കിൽ വായിക്കാം 🙂

അകലെ

15697734_1370220772996152_6270205522286406555_n

There is nothing eternal on this earth….

But, there is Love…..
Compassion……
And Life……
That is enough, that is enough for me….

(‘Akale’, a 2004 Malayalam movie directed by Shyamaprasad, is an adaptation of the American Classic play ‘The Glass Menagerie’ by Tennessee Williams)

പ്രശസ്ത അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ ടെന്നസി വില്യംസിൻറെ ‘ദി ഗ്ലാസ് മിനാജെറി’ എന്ന നാടകത്തെ ആസ്പദമാക്കി ശ്യാമപ്രസാദ് എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത് രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ചിത്രമാണ് അകലെ. ഷീല, പ്രിഥ്വിരാജ്, ഗീതു മോഹൻദാസ് എന്നിവർ അവിസ്മരണീയ പ്രകടനമാണ് ചിത്രത്തിൽ കാഴ്ച്ചവച്ചിരിക്കുന്നത്.
പ്രിഥ്വിക്ക് തൻറെ കരിയറിൻറെ തുടക്കത്തിൽ ലഭിച്ച മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അകലെയിലെ നീൽ. പിൽക്കാലത്ത് ദുൽഖർ സൽമാൻ ധാരാളം സിനിമകളിൽ ചെയ്തതുപോലെ അസ്തിത്വവ്യഥയുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം. യാത്ര ചെയ്യാനും എഴുതാനുമെല്ലാം ആഗ്രഹിച്ച എന്നാൽ ഒരു പാർസൽ കമ്പനിയിലെ കണക്കെഴുത്തുകാരനായി ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നയാൾ. ‘ഞാനലോചിക്കാറുണ്ട് എത്ര ഷോർട്ടാണ് ഈ ജീവിതമെന്ന്. എന്നിട്ടും ഞാനെന്താ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിനുമാവാതെ. ഞാനയക്കുന്ന പാർസലുകൾക്ക് പോലുമുണ്ട് ഒരു യാത്രയും ലക്ഷ്യവും എനിക്കോ’. എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നൊമ്പരപ്പെടുന്നുണ്ട് അയാൾ. പിന്നീട് നാടുവിട്ടു പോയി എഴുത്തുകാരനായി ഗ്ലാസ് ജീവികളുടെ ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിപ്പോയ അന്തർമുഖിയായ തൻറെ പെങ്ങൾ റോസിൻറെ കഥയെഴുതാനായി നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന നീലിൻറെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് സിനിമ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
ദുർബലവും അസ്ഥിരവുമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും അവ തീർക്കുന്ന കെട്ടുപാടുകളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്ന ജീവിതങ്ങളുടേയും കഥ പറഞ്ഞ അകലെ രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ നിരവധി ദേശീയ – സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാർഡുകൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. എം. ജയചന്ദ്രൻ ഈണം നൽകിയ ഗാനങ്ങൾ ചിത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും വളരെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു, പ്രത്യേകിച്ച് ‘അകലെ അകലെ’, ‘ജനുവരിയിൽ വിരിയുമോ’ എന്നിവ.
ഈ സിനിമ ഇറങ്ങിയ കാലത്ത് ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എറണാകുളം സവിതയിൽ രാവിലെ ഒരു ഷോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്നെങ്കിലും അപ്പോഴേക്കും അത് മാറിപ്പോയിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ കണ്ടു, കയ്യിലുണ്ട്, ഇപ്പോഴും ഇടയ്‍ക്കൊക്കെ കാണാറുണ്ട്. ചിത്രം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പ്രിഥ്വിയുടെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്, ‘അനശ്വരമായിട്ട് ഒന്നുമില്ല റോസ് ഈ ഭൂമിയിൽ. പക്ഷെ സ്നേഹമുണ്ട്, ആർദ്രതയുണ്ട്, ജീവിതമുണ്ട്. അത് മതി, എനിക്ക് അത് മാത്രം മതി’. അകലെ ബാക്കിവയ്ക്കുന്ന ചിന്തയും ഇത് തന്നെയാണ്.

Being Mortal

being-mortal

Atul Gawande’s book ‘Being Mortal: Medicine and What Matters in the End’ is an acknowledgement that the power of medical science is finite and always will be. Between the author and his parents, all doctors, there is 120 years of experience in medicine. Still, at his father’s deathbed, the author realises that it is just an education and the natural order of things remains a mystery in front of them.

The book focuses on certain critical questions that are relevant at a time when people live longer, but not necessarily healthier lives – Whether the quality of life is more important than the length of it, How to make life worth living when we are weak and frail and cannot fend for ourselves any more? Should the concept of assisted suicide or death with dignity be encouraged? Should medical science prolong someone’s suffering or shorten valued lives? and so on. Ultimately, the author concludes that our ultimate goal, after all, is not a good death but a good life till the end.

Death may be an enemy but it s the natural order of things. Even if i die today I should feel that I have had a damn good life. I have done everything I could do, and I have done everything I ever wanted to. And, we live longer only when we stop trying to live longer.