മുന്തിരിവള്ളികൾ തളിർക്കുമ്പോൾ – ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

munthiri-1

“പ്രണയം നിങ്ങളെ നെൽച്ചെടിയെ പിഴുതെടുക്കുന്നതു പോലെ നിങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ നിന്നും പിഴുതെടുക്കും, നെല്ലുകുത്തി അരിയാക്കി വെയിലത്തുണക്കി പൊടിച്ച് അരച്ച് ദൈവത്തിൻറെ വിശുദ്ധബലിക്കുള്ള അപ്പമാക്കും”
ഖലീൽ ജിബ്രാൻ
‘പുറപ്പാടിൻറെ പുസ്തകം’ എന്ന നോവൽ വായിച്ച ശേഷം വി ജെ ജെയിംസിൻറെ രചനകളൊന്നും തന്നെ ഒഴിവാക്കിയിട്ടില്ല. ‘പ്രണയോപനിഷത്ത്’ എന്ന കഥ പല തവണ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്, മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന പ്രണയങ്ങളെല്ലാം വിവാഹേതരവും വിവാഹപൂർവ്വവും ഒക്കെ ആകുമ്പോൾ ‘പ്രണയിക്കാൻ സ്വന്തം ഭാര്യയാണെങ്കിലും മതി’ എന്ന് കഥാകാരൻ അവതരിപ്പിച്ച കാഴ്ച്ചപ്പാട് പുതുമയുള്ളതായി തോന്നിയിരുന്നു. ഈയൊരാശയം മാത്രമാണ് ‘മുന്തിരിവള്ളികൾ തളിർക്കുമ്പോൾ’ എന്ന സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാക്കിയെല്ലാം തിരക്കഥാകൃത്തിൻറെ ഭാവനാവിലാസങ്ങളാണ്. വി ജെ ജെയിംസിൻറെ കഥയെ അതേപടി സിനിമയാക്കിയാൽ അതു ചിലപ്പോൾ A കാറ്റഗറിയിൽ വരും. കാരണം കഥയിൽ മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും തറവാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടശേഷം വീടിനെ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും പറുദീസയാക്കുകയാണ് കഥാനായകനും നായികയും.
‘Familiarity breeds contempt’ എന്നു സായിപ്പ് പറയുന്നതു പോലെ, വിവാഹത്തിനു ശേഷം ആദ്യനാളുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാൽപ്പനിക പ്രണയത്തിൻറെയും ശാരീരികമായ ആകർഷണങ്ങളുടെയും അംശങ്ങളൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട് തികച്ചും monotonous  ആയ ജീവിതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയവരാണ് ഉലഹന്നാനും ആനിയമ്മയും. കുടുംബം എന്ന എസ്റ്റാബ്ലിഷ്‌മെന്റിന്റെ ഭാഗമായിപ്പോയതിനാലും മക്കളെ വളർത്തേണ്ടതു കൊണ്ടും അവർ അങ്ങനെ തുടർന്നു പോകുന്നു. അവരവരുടെ ആനന്ദം ഉലഹന്നാൻ മദ്യപാനത്തിലും ആനിയമ്മ കണ്ണീർ സീരിയലുകളിലും കണ്ടെത്തുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും തങ്ങളിൽ തന്നെ പുതുമ കണ്ടെത്താനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളാണ് ഈ സിനിമയുടെ പ്രധാന പ്രതിപാദ്യം. പ്രണയത്തോളം തീവ്രമായ വികാരങ്ങളൊന്നും ഭൂമിയിലില്ലെന്നും, ജിബ്രാൻ പറയുന്നതു പോലെ അത് അനുദിനം നവീകരിക്കപ്പെട്ട് വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്നും അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു.
മോഹൻലാൽ എന്ന നടൻ തന്നെയാണ് ഈ സിനിമയുടെ പ്രധാന ആകർഷണം. അങ്ങേർക്കു വേണ്ടി ഈ സിനിമ തീർച്ചയായും കാണണം. അടുത്ത കാലത്തായി അദ്ദേഹം ‘age-appropriate’ ആയ കഥാപാത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അത് നല്ല ഒരു കാര്യമാണ്. മരംചുറ്റി പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നും ഇപ്പോൾ കാണുന്നില്ല. നടൻ ജോയ് മാത്യുവിനെ ലാലിൻറെ സഹപാഠിയായി അവതരിപ്പിച്ചതും വളരെ ബോൾഡ് ആയ ഒരു നീക്കമായിരുന്നു. ഇത് വെറുതെ ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പാണ്. സിനിമയെ ഇഴ കീറി പരിശോധിക്കാനൊന്നും മുതിരുന്നില്ല. പോരായ്മകൾ തീർച്ചയായും ഉണ്ട്. നന്നായി എഡിറ്റ് ചെയ്ത് ഒരു രണ്ടുമണിക്കൂറിൽ ഒതുക്കാമായിരുന്നു. ചില ഇടങ്ങളിളെല്ലാം ഇഴച്ചിലും നാടകീയതയും അനുഭവപ്പെട്ടു. പിന്നെ വിവാഹത്തിനകത്തെ പ്രണയമാണ് ഏറ്റവും ഉദാത്തമെന്നും അതു മാത്രമാണ് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്നും മുന്തിരിവള്ളികൾ വാശിപിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ തൻറെ മുന്നിൽ വരുന്ന പെൺകുട്ടിയെയും ഒരു പ്രണയത്തിൽ പെട്ടുപോകുന്ന സ്വന്തം മകളെയും ഉലഹന്നാൻ കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതി ഇതിനുദാഹരണമാണ്. ആ കാഴ്ച്ചപ്പാട് ശരിയാണോ എന്തോ?

അകലെ

15697734_1370220772996152_6270205522286406555_n

There is nothing eternal on this earth….

But, there is Love…..
Compassion……
And Life……
That is enough, that is enough for me….

(‘Akale’, a 2004 Malayalam movie directed by Shyamaprasad, is an adaptation of the American Classic play ‘The Glass Menagerie’ by Tennessee Williams)

പ്രശസ്ത അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ ടെന്നസി വില്യംസിൻറെ ‘ദി ഗ്ലാസ് മിനാജെറി’ എന്ന നാടകത്തെ ആസ്പദമാക്കി ശ്യാമപ്രസാദ് എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത് രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ചിത്രമാണ് അകലെ. ഷീല, പ്രിഥ്വിരാജ്, ഗീതു മോഹൻദാസ് എന്നിവർ അവിസ്മരണീയ പ്രകടനമാണ് ചിത്രത്തിൽ കാഴ്ച്ചവച്ചിരിക്കുന്നത്.
പ്രിഥ്വിക്ക് തൻറെ കരിയറിൻറെ തുടക്കത്തിൽ ലഭിച്ച മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അകലെയിലെ നീൽ. പിൽക്കാലത്ത് ദുൽഖർ സൽമാൻ ധാരാളം സിനിമകളിൽ ചെയ്തതുപോലെ അസ്തിത്വവ്യഥയുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം. യാത്ര ചെയ്യാനും എഴുതാനുമെല്ലാം ആഗ്രഹിച്ച എന്നാൽ ഒരു പാർസൽ കമ്പനിയിലെ കണക്കെഴുത്തുകാരനായി ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നയാൾ. ‘ഞാനലോചിക്കാറുണ്ട് എത്ര ഷോർട്ടാണ് ഈ ജീവിതമെന്ന്. എന്നിട്ടും ഞാനെന്താ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിനുമാവാതെ. ഞാനയക്കുന്ന പാർസലുകൾക്ക് പോലുമുണ്ട് ഒരു യാത്രയും ലക്ഷ്യവും എനിക്കോ’. എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നൊമ്പരപ്പെടുന്നുണ്ട് അയാൾ. പിന്നീട് നാടുവിട്ടു പോയി എഴുത്തുകാരനായി ഗ്ലാസ് ജീവികളുടെ ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിപ്പോയ അന്തർമുഖിയായ തൻറെ പെങ്ങൾ റോസിൻറെ കഥയെഴുതാനായി നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന നീലിൻറെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് സിനിമ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
ദുർബലവും അസ്ഥിരവുമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും അവ തീർക്കുന്ന കെട്ടുപാടുകളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്ന ജീവിതങ്ങളുടേയും കഥ പറഞ്ഞ അകലെ രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ നിരവധി ദേശീയ – സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാർഡുകൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. എം. ജയചന്ദ്രൻ ഈണം നൽകിയ ഗാനങ്ങൾ ചിത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും വളരെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു, പ്രത്യേകിച്ച് ‘അകലെ അകലെ’, ‘ജനുവരിയിൽ വിരിയുമോ’ എന്നിവ.
ഈ സിനിമ ഇറങ്ങിയ കാലത്ത് ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എറണാകുളം സവിതയിൽ രാവിലെ ഒരു ഷോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്നെങ്കിലും അപ്പോഴേക്കും അത് മാറിപ്പോയിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ കണ്ടു, കയ്യിലുണ്ട്, ഇപ്പോഴും ഇടയ്‍ക്കൊക്കെ കാണാറുണ്ട്. ചിത്രം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പ്രിഥ്വിയുടെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്, ‘അനശ്വരമായിട്ട് ഒന്നുമില്ല റോസ് ഈ ഭൂമിയിൽ. പക്ഷെ സ്നേഹമുണ്ട്, ആർദ്രതയുണ്ട്, ജീവിതമുണ്ട്. അത് മതി, എനിക്ക് അത് മാത്രം മതി’. അകലെ ബാക്കിവയ്ക്കുന്ന ചിന്തയും ഇത് തന്നെയാണ്.

Waiting…..

13269259_1187372511280980_5484728546874300790_n

When we meet real tragedies in life, we can react in two ways – either by losing hope and falling into self-destructive habits or by using the challenge to find our inner strength. When something untoward happens, we go through phases of denial and depression before coming to terms with it.

‘Waiting’ is a soulful tale of the struggles of the characters played by Naseeruddin Shah and Kalki Koechlin to cope with the near-to-death situation their life partners are into. While one has, over a period of time, learnt to face it with composure and fortitude, the other one is totally shattered with practically no one around for emotional support. The point is how lonely are we when there is a need to deal with tough real life situations despite being connected to or followed by thousands in the virtual world.

This movie is worth watching for the stunning performance of Naseer and Kalki. The matter of debate between them is how empowered are we to decide on how long someone should live if his/her chances of returning to a life of dignity are slim. Something remarkable about this movie is that while it discusses a lot about various aspects of love and life, it is never didactic.

Regardless of whatever happens in life – poor health, pain, loss of dear ones – we need to move on and wait for life to bloom again……
#Waiting

Maheshinte Prathikaram

മഹേഷിനെയും പുള്ളിക്കാരന്റെ പ്രതികാരത്തെയും പറ്റി ഒത്തിരി എഴുതപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇനി അതിന് മുതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മഹേഷിന്റെ അപ്പച്ചനെക്കുറിച്ചു പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ. സിനിമ പൊതുവെ നഗരകേന്ദ്രീകൃതമായ ഇക്കാലത്ത് വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോയ ഒരു വർഗമാണ് നാട്ടുമ്പുറത്കാരായ അപ്പനമ്മമാർ. എന്തുതന്നെയായാലും വളരെക്കാലം കൂടി ഒരു അപ്പൻ കഥാപാത്രം മനസ്സിൽ തങ്ങുകയാണ്. ഒത്തിരി സീനുകൾ ഇല്ല, സംഭാഷണങ്ങൾ ഇല്ല. However, his presence on the screen was so graceful! മഹേഷും അപ്പച്ചനും വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ മഴ പെയ്തുതോരാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന നിശബ്ദതയുടെ നിമിഷങ്ങൾ എത്ര മനോഹരം. നമുക്കൊക്കെ ഓർമിച്ചെടുക്കാൻ ഇതുപോലുള്ള ധാരാളം നിമിഷങ്ങളില്ലേ?maheshinte-prathikaram-movie-stills-posters-5jpg.jpg

Action Hero Biju

കണ്ടു മടുത്ത പോലിസ് കഥാപാത്രങ്ങളെ പൊളിച്ചടുക്കുന്ന സിനിമയും കഥാപാത്രവും എന്ന രീതിയിൽ ആണ് ‘ആക്ഷൻ ഹീറോ ബിജു’ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത്. പക്ഷെ സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുന്ന പ്രേക്ഷകന് ഇമ്മാതിരി ഉള്ള ഫീൽ ഒന്നും നൽകാൻ ഈ സിനിമയ്ക്കു കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് സംവിധായകന്റെ പരാജയം തന്നെ ആണ്. 1983 എന്ന സിനിമയിലൂടെ ഉയർത്തിയ പ്രതീക്ഷകൾ നില നിർത്താൻ എബ്രിഡ് ഷൈൻ എന്ന സംവിധായകന് കഴിഞ്ഞില്ല.

കറുത്ത വിരൂപരായ മനുഷ്യരെ കാലാകാലങ്ങളായി മലയാള സിനിമയിൽ നെഗറ്റീവ് കഥാപാത്രങ്ങളായി കാണാറുണ്ടെങ്കിലും അതിത്ര ഭീകരമായി അനുഭവപ്പെട്ടത് ഇത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. ഈ സിനിമയിൽ അങ്ങനെ ഉള്ള കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര തന്നെ സംവിധായകൻ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. കാണാൻ കൊള്ളാത്ത കറുത്ത് പെടച്ച ഒരുത്തൻ നഗ്നത പ്രദർശിപ്പിച്ചു കുളിക്കുന്നതിലാണ് ഒരു സ്ത്രീയുടെ പരാതി. അത് കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഒരുത്തൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു എന്നും അവർ ബിജുവിനോട് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ കണ്ടു കണ്ടു അവസാനം വെളുത്ത് സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ നെഗറ്റീവ് റോളിൽ വന്നപ്പോൾ അതങ്ങ് ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഒരു കാണി എന്ന നിലയിൽ അല്പ്പം സമയം എടുത്തു.

ചാന്തുപൊട്ട് എന്ന സിനിമ തുടങ്ങി വച്ച ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ വികലമായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതി ഈ സിനിമയും തുടരുന്നുണ്ട്. അന്യസംസ്ഥാനങ്ങളിലും രാജ്യങ്ങളിലും ജോലി ചെയ്യുന്ന മലയാളികൾ അയക്കുന്ന പൈസക്ക് പുട്ടടിച്ച് നാട്ടിൽ സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്ന മല്ലൂസ്സിന് അവിടെ പണിക്കു വരുന്ന അന്യസംസ്ഥാനക്കാരെ സംശയ ദൃഷ്ടിയോടെ മാത്രമേ ഇപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ എന്നത് ഈ അടുത്ത കാലത്തിറങ്ങിയ മറ്റു മലയാള സിനിമകളെ പോലെ ബിജുവും അടിവരയിട്ട് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ‘വേലി ചാടിയ പശു കോല് കൊണ്ട് ചാകും’ എന്ന്‌ തുടങ്ങിയ പ്രസ്താവനകളിലൂടെ ബിജു ഒരു മോറൽ പോലീസും ആകുന്നുണ്ട് ഈ സിനിമയിലൂടെ.

പോളിക്ക് റേഞ്ച് ഇല്ല എന്ന ശ്യാമപ്രസാദിന്റെ പ്രസ്താവന (?) ശരിവയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ അയാൾ മാരകമായി അഭിനയിച്ചു കളഞ്ഞു. ഡയലോഗ് ഒക്കെ പറയാൻ അങ്ങേര് ഒത്തിരി പെടാപ്പാട് പെട്ടു. പുള്ളി കുറേക്കാലം കൂടി പ്രേമം ടൈപ്പ് സിനിമകൾ ഒക്കെ ചെയ്തു തെളിയാനുണ്ട്.

(1983 ന്റെ ഓർമയിൽ ഒത്തിരി പൈസ കൊടുത്തു ഒരു മൽറ്റിപ്ലെക്സിൽ കയറി ഈ സിനിമ കണ്ട് കാശു പോയി കലിപ്പ് കയറിയ ഒരു മറുനാടൻ മലയാളി)

action-hero-biju-release-date-06-1452085837.jpg

Charlie

Watched the latest Dluquer Salman starrer ‘Charlie’ yesterday. Of course, a feel-good movie!

This is to point out a factual error in the movie. The character played by Kalpana is living with HIV and the hero takes her to the sea on a boat at midnight to celebrate her birthday which he thinks will make her happy and cared. Later, he shares her story with the owner of the boat and says that there is no medicine/treatment for HIV. This is not true. Being diagnosed with HIV doesn‘t mean that it is the end of everything. By getting linked to HIV medical care early, starting antiretroviral therapy (ART), adhering to medication and staying in care; those infected with HIV can live a longer, healthier and meaningful life.

The Government of India is providing free antiretroviral therapy through 500+ ART centres across the country. Such centres, branded as ‘Ushus’ are established in all Government Medical Colleges and major District Hospitals across Kerala as well. This is a life-long treatment. In order to provide continued care and support to People living with HIV, Care & Support Centres (CSC) have also been set up by networks of people living with HIV/AIDS in all districts and attached to the government treatment centres.

It is unfortunate that Kalpana’s character commits suicide jumping into the sea, immediately after the birthday celebration. HIV should no longer be a reason for someone to end his or her life. Cinema attracts people from all age groups and different walks of life. Therefore, filmmakers should ensure that right messages are being conveyed through this medium.

Charlie

Ennu Ninte Moideen

“If our love is only a will to possess, it is not love”

I read the real life love story of Moideen and Kanchanamala that happened in Mukkam, Kozhikode during the 1960s in Mathrubhumi Illustrated Weekly a few years back. Moideen belonged to a well-known Muslim family while Kanchana is from a rich Hindu family. The crux of the story is the inter-religious love affair between them and their struggles to live together. The movie ‘Ennu Ninte Moideen’ was inspired by the lives of Moideen and Kanchanamala. Many such stories have already been told on the silver screen but what makes ENM different is the genuine attempts by the director, R. S Vimal, to do 100% justice to this eternal love story while adapting it for a film. It is, undoubtedly, one among the finest love stories ever filmed in Malayalam!

The mutual love of Moideen and Kanchana was so ardent but it was not at all about possessing the other which is evident from their long wait for more than twenty years to live together despite having opportunities to run away and start their own life. They do not even touch each other except for two instances during the second half of the movie where the storyline demands it. Moideen seemed to have been an admirer of Kanchana more than just being a lover which is evident from his dialogue, ‘her mind is more beautiful than her face’.

This movie is not focused only on Moideen and Kanchana. Apart from the tale of their love, it also talks about the sacrifices and sufferings of those around them. Yes, behind every love story, succeeded or failed, there are also stories of the pain endured by their near and dear ones which are clearly narrated in ENM and you may not find the same in similar movies.

It also talks how easy it is to preach secularism and other values and how difficult it is to practice in real life whatever one preaches.

Parvathy Nair was just amazing as Kanchana and Prithviraj is here to stay for long! The way he has evolved is unbelievable! He may not be a born-actor but his passion and dedication for the profession have started yielding great results.
Ennu Ninte Moideen.jpg