It is not so scary!

On January 15, 2009, US Airways Flight 1549 took off from LaGuardia Airport in New York for Charlotte, North Carolina. In less than 20 minutes, the plane had a crash-landing on the Hudson river due to engine failure.  Miraculously, all of the 155 passengers and crew survived the ordeal. Ric Elias, CEO of a Sales & Marketing firm who was on board later shared three things he learned from the experience at Ted Talks. What attracted me most in this 5-minute talk is his thoughts during those moments when death was so near and almost certain. He says, ‘as we were coming down I had a sense of, wow dying is not so scary! We have been preparing for it all though our life. But I was very sad, I did not want to go, I loved my life.’ This is something that i haven’t heard before, that dying is not so scary. After that, I listened to a few others who were on the same flight that day and I heard another one sharing similar thoughts. He says, ‘the possibility of not surviving was not a thought in my mind but neither was the thought of living, it was just a peace that was over me and i was ready to accept whatever was going to happen…….’ Listen to Ric Elias, he also talks about a few more things other than death.
“Birth is okay and death is okay, if we know that they are only concepts in our mind. Reality transcends both birth and death.”
Thich Nhat Hanh

 

A skeptic who is yet to make peace with marriage

elizabeth gilbert

Sometime during last year I happened to read Elizabeth Gilbert’s ‘Eat, Pray, Love’ which talks about her soul-searching journey through Italy, India and Indonesia over a year after a devastating divorce. She spent time in Italy to eat and in India to seek before finding love again in a Brazilian businessman named Felipe in Bali, Indonesia. After a not-so-long period of courtship, Felipe and Liz swore their love for each other but decided never to get married as both of them had bitter divorces.
Since, ‘Eat, Pray, Love’ was not really a bad read, I picked up its sequel, ‘Committed: A skeptic makes peace with marriage‘ which focused mainly on her ordeals with the US government that ended up in her marriage with Felipe as it was legally required for him to live with her in the US. She also talks, in the books, about the history and evolution of the institution called marriage while attempting to tackle her fears of the same. The bond of true compatibility that she found between herself and Felipe made her quite confident that they would make a wonderful couple.
After finishing the book this morning, I visited her Facebook page where I found a post about her commitment ceremony with her writer-girlfriend, Rayya Elias. She separated from Felipe, her husband for nine years, in July last year after she discovered her feelings for Elias, her best friend for more than a decade. She also informs her readers that the reason she’s going public with her and Elias’s relationship now is because Elias has been diagnosed with pancreatic and liver cancer, which is incurable. She goes on, “I’m walking through this cancer journey with her, not only as her friend, but as her partner. I am exactly where I need to be — the only place I can be.”
While I wish all the best to Elizabeth Gilbert and Rayya Elias, I also realise that everything around love is beyond our comprehension and a bit complicated.
Here are some quotes from Eat, Pray and Love:
“It’s still two human beings trying to get along, so it’s going to be complicated. And love is always complicated. But humans must try to love each other. We must get our hearts broken sometimes. This is a good sign, having a broken heart. It means we have tried for something.” 
“A true soul mate is probably the most important person you’ll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. But to live with a soul mate forever? Nah. Too painful. Soul mates, they come into your life just to reveal another layer of yourself to you, and then leave.”

Your Feet

2015-08-28 07.04.30

When I cannot look at your face
I look at your feet.
Your feet of arched bone,
your hard little feet.
I know that they support you,
and that your sweet weight
rises upon them.
Your waist and your breasts,
the doubled purple
of your nipples,
the sockets of your eyes
that have just flown away,
your wide fruit mouth,
your red tresses,
my little tower.
But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.

– Pablo Neruda

ഓർഡിനറി: ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

final for the post

“സരളമായ കഥകളിലൂടെ കൊച്ചുകൊച്ചു സാമ്യകൽപനകളിലൂടെ ദൈവമെന്നാൽ മഹിമയുള്ള മനുഷ്യനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുതരികയാണ് ബോബിയച്ചൻ. മതാതീതമായ ഒരാത്മീയതയെ മതത്തിൻറെ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനാവും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.” (ഓർഡിനറി എന്ന പുസ്തകത്തിൻറെ അവതാരികയിൽ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ)

ഇക്കാലത്തും ക്രിസ്തുവിനോടും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരോടുമൊക്കെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ള അപൂർവ്വം ചില കത്തോലിക്കാ സന്യാസസമൂഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബോബി ജോസ് കട്ടികാട് എന്ന സന്യാസി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കപ്പൂച്ചിൻ സഭ. ഈ ചേർന്നുനിൽക്കൽ തന്നെയാണ് തങ്ങൾക്ക് മാർഗദീപമായ അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസിനോട് അവർക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നീതി. അവർ ഭരണങ്ങാനത്തു നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ‘അസ്സീസ്സി മാസിക’ വർഷങ്ങളായി വായിക്കാറുണ്ട്. അത് കാണപ്പെടാത്ത ദൈവത്തെക്കാളുപരി ചുറ്റുമുള്ള കാണപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻറെ സമസ്യകളെക്കുറിച്ച് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്. മാസികയിലെ ‘ഹൃദയവയൽ’, ‘സഞ്ചാരിയുടെ ദൈവം’ തുടങ്ങിയ പംക്തികളിലൂടെയാണ് ബോബിയച്ചനെ അറിയുന്നത്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ചാനലുകളിലൂടെ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ ‘ഗുരുചരണം’ എന്ന പേരിൽ ശാലോം ടീവിയിലെ ആത്മീയ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിലും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. വളിച്ച വാട്ട്സാപ്പ് തമാശകളും കാലങ്ങളായി കേട്ടുപഴകിയ ‘ഒരാൾക്കെത്ര മണ്ണ് വേണം’ പോലുള്ള കഥകളും മാത്രം പറയുന്ന പ്രഭാഷകരുടെ ഇടയിലായാണ് കാമുവിനെയും കാഫ്‌കയെയും കസാൻദ് സാക്കീസിനെയും ടാഗോറിനെയും ഓ വി വിജയനെയും ഇങ്ങിളം തലമുറയിലെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനെയുമൊക്കെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബോബിയച്ചൻ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നത്.

‘ഓർഡിനറി’ എന്ന മനോഹരമായ ഏതാനും കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരുമായി ഉരഞ്ഞുരഞ്ഞ് സ്ഫുടം വെക്കാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ എത്ര ദരിദ്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തരുന്നു. ഇങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതങ്ങളുമായി താദാത്മ്യപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും നമ്മളെ തടയുന്ന ചില അലങ്കാരങ്ങളുണ്ട്. അവയെ പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുക എത്ര പ്രധാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തൻറെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്കിറങ്ങാൻ മോശയ്ക്ക് തടസ്സമായത് കൊട്ടാരജീവിതം നൽകിയ പാദുകങ്ങളാണ്. തൻറെ ദൗത്യനിർവഹണത്തിന് ആഴമില്ലാത്ത ആ സുഖജീവിതത്തിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് പുറത്തു കടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഗാന്ധിക്ക് മേൽക്കുപ്പായമാണ് ഒഴിവാക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. മദർ തെരേസയ്ക്ക് അത് പരമ്പരാഗത സഭാവസ്‌ത്രമായിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസന് പൂണൂലും. പാദുകങ്ങളുപേക്ഷിച്ച് പച്ചമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നടക്കുന്നവനാണ് ഗ്രന്ഥകർത്താവും. അത് ഒരു പക്ഷെ മേൽപ്പറഞ്ഞതു പോലെ ചില അലങ്കാരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൻറെ പ്രതീകമാവാം. അല്ലെങ്കിൽ വ്യവസ്ഥയോടുള്ള മറുതലിക്കലാവാം. അങ്ങനെ കരുതാനാണെനിക്കിഷ്ടം. കാരണം കഴുതപ്പുറത്തെഴുന്നെള്ളിയ രാജാവിൻറെ പിൻഗാമികൾ അധികാരത്തിൻറെ കിരീടങ്ങളും അംശവടികളും പേറി തിരുമേനി, അരമന തുടങ്ങിയ അരിസ്റ്റോക്രറ്റിക് പദാവലികൾക്കുള്ളിൽ വിളങ്ങി ഭൂമിയിൽ നിന്നൽപ്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ തൻറെ നഗ്നപാദങ്ങൾ ഭൂമിയിലാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന ഈ സന്യാസിയെപ്പോലെയുള്ളവരാണ് മുന്നോട്ടുള്ള കാലത്തിൻറെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.

മതപരമായ അടയാളങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമില്ലാതെ മതജീവിതത്തിൻറെ ഈർപ്പം നിലനിർത്താനാകുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ ആത്മീയത ബലപ്പെടുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തൻറെ കുറിപ്പുകളിലൂടെ സമർത്ഥിക്കുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായി കൊട്ടിയടച്ച എല്ലാ വാതിലുകളും തുറന്നിട്ട് കുറേക്കൂടി കാറ്റും വെളിച്ചവും സാധ്യമായ വിശാലതയുടെ സുവിശേഷം എല്ലാ മതങ്ങളും പ്രസംഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതരവിശ്വാസങ്ങളിലെ നന്മകളെ ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യവും നാമോരോരുത്തരും ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇങ്ങനെ മതാതീതമായ ആത്മീയതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്ന ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിനു പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. അത് യേശുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്താനാണ്. കാരണം ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് അയാളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ ദരിദ്രമായിപ്പോവും. അതുതന്നെയാണ് ബോബിയച്ചനെക്കുറിച്ച് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. ഇങ്ങനെയൊരാൾ ജാതിയുടെയും മതത്തിൻറെയും ദേശത്തിൻറെയും ഭാഷയുടേയുമൊക്കെ അതിർവരമ്പുകളെ കടന്നുപോകുന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ നല്ല തെളിമയോടെയും ഒഴുക്കോടെയും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാതിരുന്നാൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ ദരിദ്രരായിപ്പോവില്ലേ?

Who is your SOS?

2016-10-22-17-08-01

I was on the way to meet a close friend in the evening after office. As I entered an Ola Cab, the local Uber, and shared the password with the driver to start the trip, I noticed a red SOS button flashing in one corner of the application. Though I had seen it in the past as well, I never bothered to share an emergency contact number. That day, I had a sudden intuition to do that. I don’t know why. The next question was, of course, who will be my SOS? In this big city where more than Twenty Million people live, who will run for my rescue? I did not have to think much. Something guided my fingers through the phone book to the right person. After registering his number in the App as my SOS, I leaned back on the seat. Why he? There are not many similarities between us. He is from a different geography, speaks a different language, born in some other religion and does not subscribe to my political ideologies. Still, why he? For me, it was a great realisation that our faith in human beings transcends cultures, caste, colour and creed that apparently divide us. It also reminded me of a quote of J Krishnamurti, ‘When you call yourself an Indian, Muslim, Christian, European or anything else, you are being violent. Because you are separating yourself – by belief, by nationality, by tradition – from the rest of mankind. This breeds violence.’

Let me come back to the friend I was going to meet. She is from the Eastern Region of the country while I am from the South. We have been friends for more than five years. We normally catch up once in three-four months over a drink or dinner and chat for hours. During the intervals between our meetings, there is hardly any phone calls or messages. When I got her call the day before, inviting me for dinner at a Thai restaurant, I had a sudden realisation that we had not met for more than six months. In this fast-paced life and rat-race, it is so difficult to keep a track of such things. While I was lost in all such thoughts, the cab reached my destination. She was waiting there for me. She looked weary and pale.

As we sat down for dinner and placed orders, I asked, ‘where were you lost for such a long time?’ She drank a glass of water and started narrating the ordeals she was going through. After our last meeting, she had gone home for holidays. It was during those days, she started experiencing some discomfort in her throat. The medical investigations that followed diagnosed her as having thyroid cancer. It was, of course, a great shock to everyone in her family. Preparations for her wedding were also underway. The doctors assured her a complete cure through surgery and a few rounds of radiation as it was detected at an early stage. The surgery was carried out. She left the hospital after spending a few days in the ICU and undergoing the first round of radiation. Everything was fine for a few days. Suddenly, one day she started having spasms. There were some other complications too. She was taken to the national capital, where both of us live and work, for better medical care. Further investigations revealed that the surgery had caused some damage to her thyroid gland. It was yet another shock! Still, the doctors promised her the best possible treatment and a total recovery. Her second round of radiation will start in a few days. In the meantime, she started attending to her duties.

Two days back, while going to office in a cab, she felt that she was going to faint. Immediately she alerted her aunt and asked the driver to take her back home. By the time the cab returned to her residence, she was almost unconscious. She was taken to the hospital immediately. This incident created a lot of panic at her home. She was asked to stop working till she would be completely alright. But, she is not in a mood to listen to anyone. After hearing all these, I just said, ‘you are more courageous than what you think’. She just smiled and said that she would take me to her hospital to orient me about the procedures related to her treatment there. Why? I asked. She leaned forward, looked into my eyes and said, ‘because I want you to be my SOS, you may have to rush me to the hospital if something happens while I am away from home.

Who is your SOS?

Lead Kindly Light!

2015-08-28-07-04-30

Heard this Zen story while listening to a spiritual discourse online recently. A blind monk was on a pilgrimage. It was getting dark. Seeing him walking in darkness, a noble-hearted man came forward and offered him an oil lamp. ‘I am blind, carrying this lamp is not going to be of any help to me’, said the monk. ‘May be’, said the man, ‘but it will help others to see you and save you from being hit by someone as you walk in darkness’. The monk was convinced, he accepted the lamp and continued his journey. After a while, someone banged into him and he fell on the ground. ‘Sorry, it was too dark. I didn’t see you walking against me’, said the one who knocked him down. The monk asked, ‘didn’t you see the lamp I am carrying? ‘Your lamp was probably blown off in the wind’, he said stretching out his hand to help the monk get up.

‘Someone else’s light will not lead us in our spiritual journey. Our inner light alone can help us progress in it’, concluded the preacher.

————————————————————————–

“Lead, kindly light, amid the encircling gloom,
lead thou me on;
the night is dark, and I am far from home;
lead thou me on.
Keep thou my feet; I do not ask to see
the distant scene; one step enough for me.”

-Cardinal Newman