അച്ചന്‍ മാത്രമല്ല, സഭയും ഒട്ടും മോശമല്ല; ഒരു വിശ്വാസിയുടെ തുറന്നുപറച്ചിലുകള്‍


My take on the issue of a Catholic priest in Kerala being charged with sexual abuse after a 16-year-old girl delivered a baby in a private hospital at Kottiyoor in Kannur. My post on this issue was picked up by an online portal and it really went viral generating a lot of discussions around the issue and the systemic issues with the Church that lead to such scandals. Those who wish to read my story in Malayalam can follow the link given below:


Those who can’t read Malayalam can get an idea about the issue from the following link http://www.newindianexpress.com/states/kerala/2017/feb/28/priest-on-the-run-after-kerala-teen-delivers-baby-1575735.html

Does it really mean the end of everything?

2017-03-14 18.38.44

I met her in the early 2000s during a three-day a journalism workshop in our city. We were in the same group for all activities and became great friends by the time the workshop got over. We realized that, between us, there are a lot of common interests as well – books, movies, music, travel etc. At that time, both of us had completed our high school and about to enter the Pre-University Programme. I was seriously thinking about journalism as my future career, inspired by some movies I had watched. She was not quite sure about what next. She said she had no option but to listen to her parents.

Anyway, after returning from the workshop, we started writing letters to each other about life in general, the movies we watched, the books we read and so on. It was, of course, before the advent of mobile phones. We were not having a landline at home. Though she had one, I never tried to ring her up. The letter writing went on for almost two years till I packed my bag and left home to live the life of a gypsy which I think I continue to live even today.

After a few years, she found me when Orkut became the order of the day. She was pursuing final year of MBBS in a prestigious medical college at that time. After a few months, I happened to be in the city where she studied. We met again after so long and, sitting in the railway station, talked to each other for hours about the developments in our lives during that period without any communication. After that, there was hardly any communication between us though both of us possessed mobile phones by that time.  When Orkut died its natural death, she added me as a friend in Facebook. We have always been connected without any communication ever since we met for the second time in the railway station.

Today, my work brought me to the same railway station again which, of course, took me down memory lane. It was a shocking realisation for me that I had not seen any FB update from her for quite a long period of time. I searched for her in the list of my friends. The account is still there but I could not find any update after mid-2015. And, unfortunately, the intro section in her timeline which earlier talked in detail about her background, academics, career etc. has now been reduced to just one line – ‘Married to Mr. X’

(The photograph is of the railway station. It has nothing much to do with the story)

മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ


if you know not how to die, do not trouble yourself. nature will be in a moment – fully and sufficiently instruct you. She will do it precisely write for you; do not worry about it.
-Michael de Montaigne
സയൻസ് വിഷയങ്ങൾ, കൂടെ കണക്കും, നമ്മക്ക് ബാലികേറാമലയാണെന്ന് ഹൈസ്കൂളിൽ വച്ചു തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ചെറിയ ഒരാശ്വാസം ‘ബയോളജി’ മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പത്താംക്ലാസ് കടന്നതോടെ അമ്മാതിരി വിഷയങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ഞാൻ മംഗളം പാടി അവസാനിപ്പിച്ചതാണ്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആർട്സ്കാരോട് സയൻസുകാർക്കും കൊമേഴ്സുകാർക്കും ഉള്ള പുച്ഛം നന്നായി കണ്ടനുഭവിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. ഇവന്മാരോടൊക്കെയുള്ള കലിപ്പ് കാരണം ഞാൻ ഒരു sci-fi സിനിമ പോലും കാണാറില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള എന്നെ ശാസ്ത്രത്തിൻറെ പാതയിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത് മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിലെ ജീവൻ ജോബ് തോമസിൻറെ കോളങ്ങളാണ്. സത്യത്തിൽ നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള ആർട്സ്കാർക്കും ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാകും എന്നു തെളിയിച്ചത് പുള്ളിയാണ്. പുള്ളി പുലിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഏറ്റവും പുതിയ പുസ്തകമായ ‘മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ’ വായിച്ചു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. മനുഷ്യൻറെ അവസാനിക്കാത്ത മരണഭയങ്ങളുടെ പുസ്തകം. ഇതിലെ കുറിപ്പുകൾ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനും പുറത്ത് നരവംശശാസ്ത്രവും മനഃശാസ്ത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും ചരിത്രവുമെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
മരണത്തേക്കാൾ വലിയ ഭയമാണ് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യനുള്ള ഭയം എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ നൽകുന്നു. മരണത്തേക്കാൾ രൂക്ഷമത്രേ ഏകാന്തത. അതുപോലെ ലൈംഗികതയ്ക്കുള്ള ശിക്ഷയായി മരണത്തെ വ്യാഖാനിച്ചിരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പുസ്തകം പ്രതിപാദിക്കുന്നു. കൂടാതെ കോശജീവിതത്തിലെ അച്ചടക്കരാഹിത്യം എങ്ങനെ കാൻസറിലേക്ക് നയിക്കുന്നു,ഡിസൈനർ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ജനിതക എഞ്ചിനീയറിംഗ്, മനുഷ്യജീവിയെ എഡിറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള മാര്ഗങ്ങള്, സെലെക്ടിവ് ബ്രീഡിങ്, അഥവാ കഴിവ് കുറഞ്ഞ മനുഷ്യരെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യൽ, ഫാസിസത്തിൻറെ വേരുകൾ, ഭയത്തിന്റെയും അറപ്പിന്റെയും രാഷ്‌ട്രീയം, യൂജനിക്സ്,  നമ്മുടെ ഫോബിയകൾ,  യുദ്ധവും സമാധാനവും, ഭൂമിയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടൽ തുടങ്ങി ജീവിതത്തെയും അതിജീവനത്തെയും മരണത്തെയും മരണഭയത്തെയും സംബന്ധിച്ച് ധാരാളം വിഷയങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടി മരിക്കാൻ വരെ തയ്യാറായി ഓടുന്നതിനിടയിൽ സമയമുണ്ടെങ്കിൽ വായിക്കാം 🙂

Who is your SOS?


I was on the way to meet a close friend in the evening after office. As I entered an Ola Cab, the local Uber, and shared the password with the driver to start the trip, I noticed a red SOS button flashing in one corner of the application. Though I had seen it in the past as well, I never bothered to share an emergency contact number. That day, I had a sudden intuition to do that. I don’t know why. The next question was, of course, who will be my SOS? In this big city where more than Twenty Million people live, who will run for my rescue? I did not have to think much. Something guided my fingers through the phone book to the right person. After registering his number in the App as my SOS, I leaned back on the seat. Why he? There are not many similarities between us. He is from a different geography, speaks a different language, born in some other religion and does not subscribe to my political ideologies. Still, why he? For me, it was a great realisation that our faith in human beings transcends cultures, caste, colour and creed that apparently divide us. It also reminded me of a quote of J Krishnamurti, ‘When you call yourself an Indian, Muslim, Christian, European or anything else, you are being violent. Because you are separating yourself – by belief, by nationality, by tradition – from the rest of mankind. This breeds violence.’

Let me come back to the friend I was going to meet. She is from the Eastern Region of the country while I am from the South. We have been friends for more than five years. We normally catch up once in three-four months over a drink or dinner and chat for hours. During the intervals between our meetings, there is hardly any phone calls or messages. When I got her call the day before, inviting me for dinner at a Thai restaurant, I had a sudden realisation that we had not met for more than six months. In this fast-paced life and rat-race, it is so difficult to keep a track of such things. While I was lost in all such thoughts, the cab reached my destination. She was waiting there for me. She looked weary and pale.

As we sat down for dinner and placed orders, I asked, ‘where were you lost for such a long time?’ She drank a glass of water and started narrating the ordeals she was going through. After our last meeting, she had gone home for holidays. It was during those days, she started experiencing some discomfort in her throat. The medical investigations that followed diagnosed her as having thyroid cancer. It was, of course, a great shock to everyone in her family. Preparations for her wedding were also underway. The doctors assured her a complete cure through surgery and a few rounds of radiation as it was detected at an early stage. The surgery was carried out. She left the hospital after spending a few days in the ICU and undergoing the first round of radiation. Everything was fine for a few days. Suddenly, one day she started having spasms. There were some other complications too. She was taken to the national capital, where both of us live and work, for better medical care. Further investigations revealed that the surgery had caused some damage to her thyroid gland. It was yet another shock! Still, the doctors promised her the best possible treatment and a total recovery. Her second round of radiation will start in a few days. In the meantime, she started attending to her duties.

Two days back, while going to office in a cab, she felt that she was going to faint. Immediately she alerted her aunt and asked the driver to take her back home. By the time the cab returned to her residence, she was almost unconscious. She was taken to the hospital immediately. This incident created a lot of panic at her home. She was asked to stop working till she would be completely alright. But, she is not in a mood to listen to anyone. After hearing all these, I just said, ‘you are more courageous than what you think’. She just smiled and said that she would take me to her hospital to orient me about the procedures related to her treatment there. Why? I asked. She leaned forward, looked into my eyes and said, ‘because I want you to be my SOS, you may have to rush me to the hospital if something happens while I am away from home.

Who is your SOS?

മുന്തിരിവള്ളികൾ തളിർക്കുമ്പോൾ – ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്


“പ്രണയം നിങ്ങളെ നെൽച്ചെടിയെ പിഴുതെടുക്കുന്നതു പോലെ നിങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ നിന്നും പിഴുതെടുക്കും, നെല്ലുകുത്തി അരിയാക്കി വെയിലത്തുണക്കി പൊടിച്ച് അരച്ച് ദൈവത്തിൻറെ വിശുദ്ധബലിക്കുള്ള അപ്പമാക്കും”
ഖലീൽ ജിബ്രാൻ
‘പുറപ്പാടിൻറെ പുസ്തകം’ എന്ന നോവൽ വായിച്ച ശേഷം വി ജെ ജെയിംസിൻറെ രചനകളൊന്നും തന്നെ ഒഴിവാക്കിയിട്ടില്ല. ‘പ്രണയോപനിഷത്ത്’ എന്ന കഥ പല തവണ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്, മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന പ്രണയങ്ങളെല്ലാം വിവാഹേതരവും വിവാഹപൂർവ്വവും ഒക്കെ ആകുമ്പോൾ ‘പ്രണയിക്കാൻ സ്വന്തം ഭാര്യയാണെങ്കിലും മതി’ എന്ന് കഥാകാരൻ അവതരിപ്പിച്ച കാഴ്ച്ചപ്പാട് പുതുമയുള്ളതായി തോന്നിയിരുന്നു. ഈയൊരാശയം മാത്രമാണ് ‘മുന്തിരിവള്ളികൾ തളിർക്കുമ്പോൾ’ എന്ന സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാക്കിയെല്ലാം തിരക്കഥാകൃത്തിൻറെ ഭാവനാവിലാസങ്ങളാണ്. വി ജെ ജെയിംസിൻറെ കഥയെ അതേപടി സിനിമയാക്കിയാൽ അതു ചിലപ്പോൾ A കാറ്റഗറിയിൽ വരും. കാരണം കഥയിൽ മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും തറവാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടശേഷം വീടിനെ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും പറുദീസയാക്കുകയാണ് കഥാനായകനും നായികയും.
‘Familiarity breeds contempt’ എന്നു സായിപ്പ് പറയുന്നതു പോലെ, വിവാഹത്തിനു ശേഷം ആദ്യനാളുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാൽപ്പനിക പ്രണയത്തിൻറെയും ശാരീരികമായ ആകർഷണങ്ങളുടെയും അംശങ്ങളൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട് തികച്ചും monotonous  ആയ ജീവിതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയവരാണ് ഉലഹന്നാനും ആനിയമ്മയും. കുടുംബം എന്ന എസ്റ്റാബ്ലിഷ്‌മെന്റിന്റെ ഭാഗമായിപ്പോയതിനാലും മക്കളെ വളർത്തേണ്ടതു കൊണ്ടും അവർ അങ്ങനെ തുടർന്നു പോകുന്നു. അവരവരുടെ ആനന്ദം ഉലഹന്നാൻ മദ്യപാനത്തിലും ആനിയമ്മ കണ്ണീർ സീരിയലുകളിലും കണ്ടെത്തുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും തങ്ങളിൽ തന്നെ പുതുമ കണ്ടെത്താനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളാണ് ഈ സിനിമയുടെ പ്രധാന പ്രതിപാദ്യം. പ്രണയത്തോളം തീവ്രമായ വികാരങ്ങളൊന്നും ഭൂമിയിലില്ലെന്നും, ജിബ്രാൻ പറയുന്നതു പോലെ അത് അനുദിനം നവീകരിക്കപ്പെട്ട് വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്നും അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു.
മോഹൻലാൽ എന്ന നടൻ തന്നെയാണ് ഈ സിനിമയുടെ പ്രധാന ആകർഷണം. അങ്ങേർക്കു വേണ്ടി ഈ സിനിമ തീർച്ചയായും കാണണം. അടുത്ത കാലത്തായി അദ്ദേഹം ‘age-appropriate’ ആയ കഥാപാത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അത് നല്ല ഒരു കാര്യമാണ്. മരംചുറ്റി പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നും ഇപ്പോൾ കാണുന്നില്ല. നടൻ ജോയ് മാത്യുവിനെ ലാലിൻറെ സഹപാഠിയായി അവതരിപ്പിച്ചതും വളരെ ബോൾഡ് ആയ ഒരു നീക്കമായിരുന്നു. ഇത് വെറുതെ ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പാണ്. സിനിമയെ ഇഴ കീറി പരിശോധിക്കാനൊന്നും മുതിരുന്നില്ല. പോരായ്മകൾ തീർച്ചയായും ഉണ്ട്. നന്നായി എഡിറ്റ് ചെയ്ത് ഒരു രണ്ടുമണിക്കൂറിൽ ഒതുക്കാമായിരുന്നു. ചില ഇടങ്ങളിളെല്ലാം ഇഴച്ചിലും നാടകീയതയും അനുഭവപ്പെട്ടു. പിന്നെ വിവാഹത്തിനകത്തെ പ്രണയമാണ് ഏറ്റവും ഉദാത്തമെന്നും അതു മാത്രമാണ് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്നും മുന്തിരിവള്ളികൾ വാശിപിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ തൻറെ മുന്നിൽ വരുന്ന പെൺകുട്ടിയെയും ഒരു പ്രണയത്തിൽ പെട്ടുപോകുന്ന സ്വന്തം മകളെയും ഉലഹന്നാൻ കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതി ഇതിനുദാഹരണമാണ്. ആ കാഴ്ച്ചപ്പാട് ശരിയാണോ എന്തോ?



There is nothing eternal on this earth….

But, there is Love…..
And Life……
That is enough, that is enough for me….

(‘Akale’, a 2004 Malayalam movie directed by Shyamaprasad, is an adaptation of the American Classic play ‘The Glass Menagerie’ by Tennessee Williams)

പ്രശസ്ത അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ ടെന്നസി വില്യംസിൻറെ ‘ദി ഗ്ലാസ് മിനാജെറി’ എന്ന നാടകത്തെ ആസ്പദമാക്കി ശ്യാമപ്രസാദ് എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത് രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ചിത്രമാണ് അകലെ. ഷീല, പ്രിഥ്വിരാജ്, ഗീതു മോഹൻദാസ് എന്നിവർ അവിസ്മരണീയ പ്രകടനമാണ് ചിത്രത്തിൽ കാഴ്ച്ചവച്ചിരിക്കുന്നത്.
പ്രിഥ്വിക്ക് തൻറെ കരിയറിൻറെ തുടക്കത്തിൽ ലഭിച്ച മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അകലെയിലെ നീൽ. പിൽക്കാലത്ത് ദുൽഖർ സൽമാൻ ധാരാളം സിനിമകളിൽ ചെയ്തതുപോലെ അസ്തിത്വവ്യഥയുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം. യാത്ര ചെയ്യാനും എഴുതാനുമെല്ലാം ആഗ്രഹിച്ച എന്നാൽ ഒരു പാർസൽ കമ്പനിയിലെ കണക്കെഴുത്തുകാരനായി ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നയാൾ. ‘ഞാനലോചിക്കാറുണ്ട് എത്ര ഷോർട്ടാണ് ഈ ജീവിതമെന്ന്. എന്നിട്ടും ഞാനെന്താ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിനുമാവാതെ. ഞാനയക്കുന്ന പാർസലുകൾക്ക് പോലുമുണ്ട് ഒരു യാത്രയും ലക്ഷ്യവും എനിക്കോ’. എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നൊമ്പരപ്പെടുന്നുണ്ട് അയാൾ. പിന്നീട് നാടുവിട്ടു പോയി എഴുത്തുകാരനായി ഗ്ലാസ് ജീവികളുടെ ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിപ്പോയ അന്തർമുഖിയായ തൻറെ പെങ്ങൾ റോസിൻറെ കഥയെഴുതാനായി നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന നീലിൻറെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് സിനിമ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
ദുർബലവും അസ്ഥിരവുമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും അവ തീർക്കുന്ന കെട്ടുപാടുകളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്ന ജീവിതങ്ങളുടേയും കഥ പറഞ്ഞ അകലെ രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ നിരവധി ദേശീയ – സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാർഡുകൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. എം. ജയചന്ദ്രൻ ഈണം നൽകിയ ഗാനങ്ങൾ ചിത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും വളരെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു, പ്രത്യേകിച്ച് ‘അകലെ അകലെ’, ‘ജനുവരിയിൽ വിരിയുമോ’ എന്നിവ.
ഈ സിനിമ ഇറങ്ങിയ കാലത്ത് ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എറണാകുളം സവിതയിൽ രാവിലെ ഒരു ഷോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്നെങ്കിലും അപ്പോഴേക്കും അത് മാറിപ്പോയിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ കണ്ടു, കയ്യിലുണ്ട്, ഇപ്പോഴും ഇടയ്‍ക്കൊക്കെ കാണാറുണ്ട്. ചിത്രം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പ്രിഥ്വിയുടെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്, ‘അനശ്വരമായിട്ട് ഒന്നുമില്ല റോസ് ഈ ഭൂമിയിൽ. പക്ഷെ സ്നേഹമുണ്ട്, ആർദ്രതയുണ്ട്, ജീവിതമുണ്ട്. അത് മതി, എനിക്ക് അത് മാത്രം മതി’. അകലെ ബാക്കിവയ്ക്കുന്ന ചിന്തയും ഇത് തന്നെയാണ്.

Lead Kindly Light!


Heard this Zen story while listening to a spiritual discourse online recently. A blind monk was on a pilgrimage. It was getting dark. Seeing him walking in darkness, a noble-hearted man came forward and offered him an oil lamp. ‘I am blind, carrying this lamp is not going to be of any help to me’, said the monk. ‘May be’, said the man, ‘but it will help others to see you and save you from being hit by someone as you walk in darkness’. The monk was convinced, he accepted the lamp and continued his journey. After a while, someone banged into him and he fell on the ground. ‘Sorry, it was too dark. I didn’t see you walking against me’, said the one who knocked him down. The monk asked, ‘didn’t you see the lamp I am carrying? ‘Your lamp was probably blown off in the wind’, he said stretching out his hand to help the monk get up.

‘Someone else’s light will not lead us in our spiritual journey. Our inner light alone can help us progress in it’, concluded the preacher.


“Lead, kindly light, amid the encircling gloom,
lead thou me on;
the night is dark, and I am far from home;
lead thou me on.
Keep thou my feet; I do not ask to see
the distant scene; one step enough for me.”

-Cardinal Newman