HIV and Depression: Let’s talk

 

1-925x450

Deepak (name changed) found out about his HIV infection at a blood donation camp. It devastated him! Not yet out of his post graduate college, he did not have the courage to share the news with his parents, skipped lecturers at college and locked himself at home. He fell hopeless, and was in a state of an emotional upheaval. With much persuasion from his mother, Deepak finally opened up to her. Though it took her some time to accept reality, she never blamed her son, and instead, gave him the assurance that the entire family would support him, and never forsake him. The family got him enrolled for ART, and subsequently he became a part of Vihaan Care and Support (CSC) programme. The CSC provided him with peer support to cope better with his new circumstances. He realized that HIV was no longer a life threatening health issue, but a manageable one. Today, he sees life with much more optimism and fortitude. He has resumed his studies as well, and is closer to his family. He completed his study and is confidently managing a CSC working as a Project Coordinator.

HIV is still considered a jarring enough diagnosis to plunge a patient into depression. The Healthline News in 2014, highlighted, “When depression is paired with HIV, the two diseases can feed off of one another. A 2001 meta-analysis of studies on HIV and depression underscored the severity of the problem. It showed that people with HIV run twice the risk of depression as those who are at-risk for HIV but remain uninfected.”

I talk about this story today, as the central theme of this year’s World Health Day is ‘Depression’. Every day, across India, 360 care and support centres and 32 Help Desks teams consisting of counsellors, peer counsellors and outreach workers from the Vihaan programme, reach out to thousands of individuals living with HIV, many of themselves living with HIV. They encourage and support them to accept life with courage, actively access and retain themselves in care, support and treatment services, and have a positive outlook towards their lives. At Vihaan, we believe mental health is a crucial factor in ensuring the wellbeing of PLHIV. This World Health Day, we pledge to renew our commitment to continue to support PLHIV to improve the quality of their lives by helping them in enhancing their mental health and wellbeing.

http://www.allianceindia.org/world-health-day-depression-lets-talk/

ഓർഡിനറി: ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

final for the post

“സരളമായ കഥകളിലൂടെ കൊച്ചുകൊച്ചു സാമ്യകൽപനകളിലൂടെ ദൈവമെന്നാൽ മഹിമയുള്ള മനുഷ്യനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുതരികയാണ് ബോബിയച്ചൻ. മതാതീതമായ ഒരാത്മീയതയെ മതത്തിൻറെ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനാവും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.” (ഓർഡിനറി എന്ന പുസ്തകത്തിൻറെ അവതാരികയിൽ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ)

ഇക്കാലത്തും ക്രിസ്തുവിനോടും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരോടുമൊക്കെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ള അപൂർവ്വം ചില കത്തോലിക്കാ സന്യാസസമൂഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബോബി ജോസ് കട്ടികാട് എന്ന സന്യാസി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കപ്പൂച്ചിൻ സഭ. ഈ ചേർന്നുനിൽക്കൽ തന്നെയാണ് തങ്ങൾക്ക് മാർഗദീപമായ അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസിനോട് അവർക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നീതി. അവർ ഭരണങ്ങാനത്തു നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ‘അസ്സീസ്സി മാസിക’ വർഷങ്ങളായി വായിക്കാറുണ്ട്. അത് കാണപ്പെടാത്ത ദൈവത്തെക്കാളുപരി ചുറ്റുമുള്ള കാണപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻറെ സമസ്യകളെക്കുറിച്ച് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്. മാസികയിലെ ‘ഹൃദയവയൽ’, ‘സഞ്ചാരിയുടെ ദൈവം’ തുടങ്ങിയ പംക്തികളിലൂടെയാണ് ബോബിയച്ചനെ അറിയുന്നത്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ചാനലുകളിലൂടെ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ ‘ഗുരുചരണം’ എന്ന പേരിൽ ശാലോം ടീവിയിലെ ആത്മീയ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിലും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. വളിച്ച വാട്ട്സാപ്പ് തമാശകളും കാലങ്ങളായി കേട്ടുപഴകിയ ‘ഒരാൾക്കെത്ര മണ്ണ് വേണം’ പോലുള്ള കഥകളും മാത്രം പറയുന്ന പ്രഭാഷകരുടെ ഇടയിലായാണ് കാമുവിനെയും കാഫ്‌കയെയും കസാൻദ് സാക്കീസിനെയും ടാഗോറിനെയും ഓ വി വിജയനെയും ഇങ്ങിളം തലമുറയിലെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനെയുമൊക്കെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബോബിയച്ചൻ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നത്.

‘ഓർഡിനറി’ എന്ന മനോഹരമായ ഏതാനും കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരുമായി ഉരഞ്ഞുരഞ്ഞ് സ്ഫുടം വെക്കാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ എത്ര ദരിദ്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തരുന്നു. ഇങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതങ്ങളുമായി താദാത്മ്യപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും നമ്മളെ തടയുന്ന ചില അലങ്കാരങ്ങളുണ്ട്. അവയെ പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുക എത്ര പ്രധാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തൻറെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്കിറങ്ങാൻ മോശയ്ക്ക് തടസ്സമായത് കൊട്ടാരജീവിതം നൽകിയ പാദുകങ്ങളാണ്. തൻറെ ദൗത്യനിർവഹണത്തിന് ആഴമില്ലാത്ത ആ സുഖജീവിതത്തിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് പുറത്തു കടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഗാന്ധിക്ക് മേൽക്കുപ്പായമാണ് ഒഴിവാക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. മദർ തെരേസയ്ക്ക് അത് പരമ്പരാഗത സഭാവസ്‌ത്രമായിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസന് പൂണൂലും. പാദുകങ്ങളുപേക്ഷിച്ച് പച്ചമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നടക്കുന്നവനാണ് ഗ്രന്ഥകർത്താവും. അത് ഒരു പക്ഷെ മേൽപ്പറഞ്ഞതു പോലെ ചില അലങ്കാരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൻറെ പ്രതീകമാവാം. അല്ലെങ്കിൽ വ്യവസ്ഥയോടുള്ള മറുതലിക്കലാവാം. അങ്ങനെ കരുതാനാണെനിക്കിഷ്ടം. കാരണം കഴുതപ്പുറത്തെഴുന്നെള്ളിയ രാജാവിൻറെ പിൻഗാമികൾ അധികാരത്തിൻറെ കിരീടങ്ങളും അംശവടികളും പേറി തിരുമേനി, അരമന തുടങ്ങിയ അരിസ്റ്റോക്രറ്റിക് പദാവലികൾക്കുള്ളിൽ വിളങ്ങി ഭൂമിയിൽ നിന്നൽപ്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ തൻറെ നഗ്നപാദങ്ങൾ ഭൂമിയിലാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന ഈ സന്യാസിയെപ്പോലെയുള്ളവരാണ് മുന്നോട്ടുള്ള കാലത്തിൻറെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.

മതപരമായ അടയാളങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമില്ലാതെ മതജീവിതത്തിൻറെ ഈർപ്പം നിലനിർത്താനാകുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ ആത്മീയത ബലപ്പെടുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തൻറെ കുറിപ്പുകളിലൂടെ സമർത്ഥിക്കുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായി കൊട്ടിയടച്ച എല്ലാ വാതിലുകളും തുറന്നിട്ട് കുറേക്കൂടി കാറ്റും വെളിച്ചവും സാധ്യമായ വിശാലതയുടെ സുവിശേഷം എല്ലാ മതങ്ങളും പ്രസംഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതരവിശ്വാസങ്ങളിലെ നന്മകളെ ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യവും നാമോരോരുത്തരും ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇങ്ങനെ മതാതീതമായ ആത്മീയതയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്ന ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിനു പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. അത് യേശുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്താനാണ്. കാരണം ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് അയാളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ ദരിദ്രമായിപ്പോവും. അതുതന്നെയാണ് ബോബിയച്ചനെക്കുറിച്ച് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. ഇങ്ങനെയൊരാൾ ജാതിയുടെയും മതത്തിൻറെയും ദേശത്തിൻറെയും ഭാഷയുടേയുമൊക്കെ അതിർവരമ്പുകളെ കടന്നുപോകുന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ നല്ല തെളിമയോടെയും ഒഴുക്കോടെയും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാതിരുന്നാൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ ദരിദ്രരായിപ്പോവില്ലേ?

Early birds catch the train!

hqdefault

I witnessed this scene at the South Railway Station in Ernakulam last week. The Kozhikode – Trivandrum Shatabdi started moving from the station. Suddenly, a young girl with a shoulder bag rushed down through the stairs of the footbridge and started running along the platform trying to get into the train which had already gained speed. Passengers on the platform yelled at her to stop the adventure. Still, she was not willing to give up. Somehow she managed to catch hold of the handrail of the door but slipped from the step and was about to fall in between the moving train and platform. There was a great panic among those who were watching it. Suddenly, there came a hand from inside and pulled her in. All those who were witnessing the scene sighed in relief. For the rest of her life, I am sure, the girl will refer to that hand as the ‘Hand of God’.

Please start early and reach on time for your flight, train bus etc. Sometimes, circumstances beyond your control might prevent you from doing so. Still, don’t resort to such adventures. Just give up because reaching late for everything everywhere is an accepted practice in India. So don’t worry. After all, what is more important in life than being alive?

അച്ചന്‍ മാത്രമല്ല, സഭയും ഒട്ടും മോശമല്ല; ഒരു വിശ്വാസിയുടെ തുറന്നുപറച്ചിലുകള്‍

kottiyoou

My take on the issue of a Catholic priest in Kerala being charged with sexual abuse after a 16-year-old girl delivered a baby in a private hospital at Kottiyoor in Kannur. My post on this issue was picked up by an online portal and it really went viral generating a lot of discussions around the issue and the systemic issues with the Church that lead to such scandals. Those who wish to read my story in Malayalam can follow the link given below:

http://www.azhimukham.com/catholic-priest-fr-robin-kottiyur-rape/

Those who can’t read Malayalam can get an idea about the issue from the following link http://www.newindianexpress.com/states/kerala/2017/feb/28/priest-on-the-run-after-kerala-teen-delivers-baby-1575735.html

Does it really mean the end of everything?

2017-03-14 18.38.44

I met her in the early 2000s during a three-day a journalism workshop in our city. We were in the same group for all activities and became great friends by the time the workshop got over. We realized that, between us, there are a lot of common interests as well – books, movies, music, travel etc. At that time, both of us had completed our high school and about to enter the Pre-University Programme. I was seriously thinking about journalism as my future career, inspired by some movies I had watched. She was not quite sure about what next. She said she had no option but to listen to her parents.

Anyway, after returning from the workshop, we started writing letters to each other about life in general, the movies we watched, the books we read and so on. It was, of course, before the advent of mobile phones. We were not having a landline at home. Though she had one, I never tried to ring her up. The letter writing went on for almost two years till I packed my bag and left home to live the life of a gypsy which I think I continue to live even today.

After a few years, she found me when Orkut became the order of the day. She was pursuing final year of MBBS in a prestigious medical college at that time. After a few months, I happened to be in the city where she studied. We met again after so long and, sitting in the railway station, talked to each other for hours about the developments in our lives during that period without any communication. After that, there was hardly any communication between us though both of us possessed mobile phones by that time.  When Orkut died its natural death, she added me as a friend in Facebook. We have always been connected without any communication ever since we met for the second time in the railway station.

Today, my work brought me to the same railway station again which, of course, took me down memory lane. It was a shocking realisation for me that I had not seen any FB update from her for quite a long period of time. I searched for her in the list of my friends. The account is still there but I could not find any update after mid-2015. And, unfortunately, the intro section in her timeline which earlier talked in detail about her background, academics, career etc. has now been reduced to just one line – ‘Married to Mr. X’

(The photograph is of the railway station. It has nothing much to do with the story)

മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ

20170213_092540

if you know not how to die, do not trouble yourself. nature will be in a moment – fully and sufficiently instruct you. She will do it precisely write for you; do not worry about it.
-Michael de Montaigne
സയൻസ് വിഷയങ്ങൾ, കൂടെ കണക്കും, നമ്മക്ക് ബാലികേറാമലയാണെന്ന് ഹൈസ്കൂളിൽ വച്ചു തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ചെറിയ ഒരാശ്വാസം ‘ബയോളജി’ മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പത്താംക്ലാസ് കടന്നതോടെ അമ്മാതിരി വിഷയങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ഞാൻ മംഗളം പാടി അവസാനിപ്പിച്ചതാണ്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആർട്സ്കാരോട് സയൻസുകാർക്കും കൊമേഴ്സുകാർക്കും ഉള്ള പുച്ഛം നന്നായി കണ്ടനുഭവിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. ഇവന്മാരോടൊക്കെയുള്ള കലിപ്പ് കാരണം ഞാൻ ഒരു sci-fi സിനിമ പോലും കാണാറില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള എന്നെ ശാസ്ത്രത്തിൻറെ പാതയിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത് മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിലെ ജീവൻ ജോബ് തോമസിൻറെ കോളങ്ങളാണ്. സത്യത്തിൽ നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള ആർട്സ്കാർക്കും ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാകും എന്നു തെളിയിച്ചത് പുള്ളിയാണ്. പുള്ളി പുലിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഏറ്റവും പുതിയ പുസ്തകമായ ‘മരണത്തിൻറെ ആയിരം മുഖങ്ങൾ’ വായിച്ചു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. മനുഷ്യൻറെ അവസാനിക്കാത്ത മരണഭയങ്ങളുടെ പുസ്തകം. ഇതിലെ കുറിപ്പുകൾ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനും പുറത്ത് നരവംശശാസ്ത്രവും മനഃശാസ്ത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും ചരിത്രവുമെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
മരണത്തേക്കാൾ വലിയ ഭയമാണ് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യനുള്ള ഭയം എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ നൽകുന്നു. മരണത്തേക്കാൾ രൂക്ഷമത്രേ ഏകാന്തത. അതുപോലെ ലൈംഗികതയ്ക്കുള്ള ശിക്ഷയായി മരണത്തെ വ്യാഖാനിച്ചിരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പുസ്തകം പ്രതിപാദിക്കുന്നു. കൂടാതെ കോശജീവിതത്തിലെ അച്ചടക്കരാഹിത്യം എങ്ങനെ കാൻസറിലേക്ക് നയിക്കുന്നു,ഡിസൈനർ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ജനിതക എഞ്ചിനീയറിംഗ്, മനുഷ്യജീവിയെ എഡിറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള മാര്ഗങ്ങള്, സെലെക്ടിവ് ബ്രീഡിങ്, അഥവാ കഴിവ് കുറഞ്ഞ മനുഷ്യരെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യൽ, ഫാസിസത്തിൻറെ വേരുകൾ, ഭയത്തിന്റെയും അറപ്പിന്റെയും രാഷ്‌ട്രീയം, യൂജനിക്സ്,  നമ്മുടെ ഫോബിയകൾ,  യുദ്ധവും സമാധാനവും, ഭൂമിയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടൽ തുടങ്ങി ജീവിതത്തെയും അതിജീവനത്തെയും മരണത്തെയും മരണഭയത്തെയും സംബന്ധിച്ച് ധാരാളം വിഷയങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടി മരിക്കാൻ വരെ തയ്യാറായി ഓടുന്നതിനിടയിൽ സമയമുണ്ടെങ്കിൽ വായിക്കാം 🙂

Who is your SOS?

2016-10-22-17-08-01

I was on the way to meet a close friend in the evening after office. As I entered an Ola Cab, the local Uber, and shared the password with the driver to start the trip, I noticed a red SOS button flashing in one corner of the application. Though I had seen it in the past as well, I never bothered to share an emergency contact number. That day, I had a sudden intuition to do that. I don’t know why. The next question was, of course, who will be my SOS? In this big city where more than Twenty Million people live, who will run for my rescue? I did not have to think much. Something guided my fingers through the phone book to the right person. After registering his number in the App as my SOS, I leaned back on the seat. Why he? There are not many similarities between us. He is from a different geography, speaks a different language, born in some other religion and does not subscribe to my political ideologies. Still, why he? For me, it was a great realisation that our faith in human beings transcends cultures, caste, colour and creed that apparently divide us. It also reminded me of a quote of J Krishnamurti, ‘When you call yourself an Indian, Muslim, Christian, European or anything else, you are being violent. Because you are separating yourself – by belief, by nationality, by tradition – from the rest of mankind. This breeds violence.’

Let me come back to the friend I was going to meet. She is from the Eastern Region of the country while I am from the South. We have been friends for more than five years. We normally catch up once in three-four months over a drink or dinner and chat for hours. During the intervals between our meetings, there is hardly any phone calls or messages. When I got her call the day before, inviting me for dinner at a Thai restaurant, I had a sudden realisation that we had not met for more than six months. In this fast-paced life and rat-race, it is so difficult to keep a track of such things. While I was lost in all such thoughts, the cab reached my destination. She was waiting there for me. She looked weary and pale.

As we sat down for dinner and placed orders, I asked, ‘where were you lost for such a long time?’ She drank a glass of water and started narrating the ordeals she was going through. After our last meeting, she had gone home for holidays. It was during those days, she started experiencing some discomfort in her throat. The medical investigations that followed diagnosed her as having thyroid cancer. It was, of course, a great shock to everyone in her family. Preparations for her wedding were also underway. The doctors assured her a complete cure through surgery and a few rounds of radiation as it was detected at an early stage. The surgery was carried out. She left the hospital after spending a few days in the ICU and undergoing the first round of radiation. Everything was fine for a few days. Suddenly, one day she started having spasms. There were some other complications too. She was taken to the national capital, where both of us live and work, for better medical care. Further investigations revealed that the surgery had caused some damage to her thyroid gland. It was yet another shock! Still, the doctors promised her the best possible treatment and a total recovery. Her second round of radiation will start in a few days. In the meantime, she started attending to her duties.

Two days back, while going to office in a cab, she felt that she was going to faint. Immediately she alerted her aunt and asked the driver to take her back home. By the time the cab returned to her residence, she was almost unconscious. She was taken to the hospital immediately. This incident created a lot of panic at her home. She was asked to stop working till she would be completely alright. But, she is not in a mood to listen to anyone. After hearing all these, I just said, ‘you are more courageous than what you think’. She just smiled and said that she would take me to her hospital to orient me about the procedures related to her treatment there. Why? I asked. She leaned forward, looked into my eyes and said, ‘because I want you to be my SOS, you may have to rush me to the hospital if something happens while I am away from home.

Who is your SOS?